Καινούργια ζάλη -Τρύπες (Γιάννης Αγγελάκας)

Η μελοποιημένη ποίηση στο μεγαλείο της από έναν καταπληκτικό ποιητή που τον κέρδισε το τραγούδι.

Μουσική -Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Τρύπες


Μαρία Δημητριάδη


Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μιαν άλλη θηλεία
ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
ποια αστέρια τραγουδάνε την καινούργια σου ζάλη
ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Το Ζεϊμπέκικο "Ο μοναχικός θρήνος"

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.
Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης)
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός.
Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.
Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.
(Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.) Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.
Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει. Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.
Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.
Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο. Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
———

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα.

ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ 14-9-2002
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ”


(Από το site http://rebetiko.sealabs.net/forum/viewtopic.php?p=20399)

Η μουσική του χρόνου

Υπάρχουν κάποια τραγούδια τα οποία αποδεικνύουν τη δυνατότητα εφαρμογής της χρονο-μηχανής. Καθαρά βγαλμένα από μια εποχή την οποία άνθρωποι στην ηλικία μου ποτέ δε γνωρίσαν. Παρόλα αυτά, τα γονίδια μας θυμούνται, καταλαβαίνουν και συγκινούνται απρόσμενα. Κι έτσι έρχεται σαν κάτι το φυσικό.. ο Νόστος.. υπέρμετρος για τα χρόνια και τις αγνές όσο και δύσκολες ζωές που όμως ποτέ δε βιώσα. Αφιερωμένα σε όσους έχουν την ικανότητα όχι να τα ακούσουν αλλά να τα νιώσουν.

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα - Μάνος Ελευθερίου (Εκτέλεση: Κραουνάκης - Δάφνη Λέμπερου)

Οι Μέλισσες - Ελένη Φωτάκη, Μουσική: Γ. Καζαντζής (Εκτέλεση: Φωτεινή Βελεσιώτου)

Kseniya Simonova - Χωρίς λόγια

Όποια εκφραστική μορφή μπορεί να κατακλύσει κομμάτι της ψυχής του καλλιτέχνη μπορεί και να συγκινήσει εκατομμύρια άλλες. Η απόδειξη πως οι μορφές της τέχνης δεν έχουν όρια..

(Διαβάστε παρακάτω πριν δείτε το βίντεο ..θα το εκτιμήσετε πιο σωστά)

Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση.

Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις
ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η Ουκρανία προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση ως χώρα.
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό,απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν
μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν.
Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις
ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.
Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από
έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θάνατο και θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια,
έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου
Στρατιώτη της Ουκρανίας.
Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και
επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι.
"Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε
εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει", είπε.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η Κυρία Μαρίνα ένας κόσμος με λίγα άστρα

Η ιστορία της Κωνσταντίνας Κούνεβα,είναι η σημαντικότερη σε κοινωνικό μήνυμα ιστορία που μπορώ να θυμηθώ εδώ και καιρό στη χώρα μας. Αγγίζει ένα πλήθος θεμάτων με τρομακτική απλότητα και μας φέρνει προ των έργων μας.

Τι θέματα ? Για να δούμε..

Της εκμετάλευσης του εργαζόμενου, της αισχρής κερδοσκοπίας, της ξεδιαντροπιάς των εταιρειών, της φτήνιας των ηθών της κοινωνίας μας.

Οι νόμοι του κράτους μας οι οποίοι ισχύουν μόνο για τους δυνατούς, η επίθεση της λέει δεν εξερευνήθηκε από την αστυνομία καθώς έκλεισαν αρχικά την υπόθεση καταλήγοντας μετά τον freddoccino στο συμπερασμα της ενδοοικογενειακής διαμάχης, πιθανότατα και ερωτικής αντιζηλίας.

Του ρατσισμού, "ήρθε τώρα η Βουλγάρα να απαιτήσει άκουσον άκουσον δικαίωμα στα βαρέα και ανθυγειηνά" εδώ τους Έλληνες ρουφάμε και δε μιλάνε.

Του τεράστιου θέματος των μεταναστών που προσπαθούν να ζήσουν σε αυτή την ανάξια χώρα, η οποία με διδακτορικό στη διασπορά δεν καταδέχεται τους ξένους.

Στο τέλος της ιστορίας μας καταλήγουμε πάντα σε ένα μέρος.

Σε μια αναθεματισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ανθρώπινη.

Ανθρώπινη

Ανθρώπινη.

...και στους ελάχιστους ανθρώπους που μπορούν ακόμη να ισχυρίζονται ότι την διατήρησαν ακέραια και δεν την παρέδωσαν στα ξένα χέρια υπό την ομηρία μιας ελπίδας.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από την εκπομπή του Παύλου Τσίμα "Έρευνα" για την Κωνσταντίνα Κούνεβα που προβλήθηκε στις 14/02/2009.

Στη συνέντευξη της Κυρίας Μαρίνας αποτυπώνει απόλυτα τη χώρα στην οποία ζούμε, όπου λίγο λίγο υπογράφεις και παραδίδεις κι ένα ακόμη κομμάτι από τον εαυτό σου.

Λίγο λίγο γίνεσαι μικρότερος στα μάτια σου.

Αύριο θα περπατάς με το κεφάλι πιο σκυμμένο από χθες, τα μάτια σου θα δακρύζουν πιο συχνά, που έβαλες την ανάγκη τη δική σου και των δικών σου πάνω από την αξία σου και από τα όνειρα σου.

Όλοι το κάνουμε, ή μάλλον οι περισσότεροι,

Απλά κάποιοι το πνίγουν σε ένα τσιγάρο ή πετάγονται το βράδου στον ύπνο τους και λυγίζουν στην ιδέα ότι το αθώο βλέμμα των παιδιών μπορεί να κακοποιηθεί και αυτό μια μέρα.

Και κάποιοι το υπερηφανεύονται και αφ' υψηλού αγναντεύουν τα άλλα ανθρωπάκια.

Αυτή η φράση της κυρίας Μαρίνας στο τέλος...αυτό το βλέμμα...αυτό το βλέμμα...έτσι κοιτάζουν στη σημερινή Ελλάδα οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια, έτσι κοιτάζουν οι όμηροι των απραγματοποίητων ονείρων.

Τελικά είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να καθαρίζεις τον κόσμο.

Αιτίες και αφορμές

Αφιερωμένο σε μια ύπαρξη που άθελα μου στάθηκα αφορμή να στεναχωρηθεί και να ίσως να θυμώσει λίγο.

Από όσα θα ήθελα να της πω κρατάω ένα για εδώ. 

Το να εξερευνάς τον εαυτό σου και να ελευθερώνεις τις σκέψεις σου στις άγνωστες ματιές του διαδικτύου αποτελεί θεραπευτικό ιδίωμα του blog μας και θεμελιώδης λόγος για τον οποίο το ξεκίνησα κι εγώ. 

Δεν χρειάζεται να ικανοποιήσεις κανέναν μέσα από αυτό, νομίζω όταν προσπαθούμε να κάνουμε και αυτό από εδώ τότε χάνουμε την ουσία του λόγου που φτάσαμε σε αυτό το μέρος. Δηλαδή αναζήτηση του εγώ μας και αυτο-ίαση. Και ξέροντας πόσο σημαντικό είναι για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, τη μέρα που θα σταθώ αφορμή να χάσει αυτό υπέροχο αίσθημα της ασφάλειας των προσωπικών σκέψεων είναι η μέρα που θα σταματήσω να τα σχολιάζω.

Από τις πρώτες φωνές που με μάγεψαν και από τα πολύ αγαπημένα κομμάτια, dedicated 2 u ;)

Cranberries - Linger

Γράμμα ενός αρρώστου

Στίχοι Νίκος Καββαδίας

Ερμηνεία Δήμητρα Γαλάνη

Σε φόντο Καρυωτάκη, ένα κομμάτι που με ανατριχιάζει. 

Το ανακάλυψα την Παρασκευή σε μια άλλη διάσταση του κόσμου μου, δε μπορώ ωστόσο να μην το ανεβάσω, η αξία του είναι πέρα από κριτήρια με βάση μια παροδική διάθεση.

Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό το κομμάτι, είναι από τις λίγες στιγμές που η μελαγχολία αποκτάει τόσα χρώματα. 

Άλλωστε ένας συνδυασμός Καββαδία-Γαλάνη δε θα μπορούσε να μην δημιουργήσει κάτι υπέροχο.

Όλα θα γίνουν (Απλά όχι σήμερα)

Είναι κάποιες μέρες που δε φτιάχτηκαν για να της περπατάω εγώ, απλά δε με σηκώνουν.

Είναι κάποιες στιγμές που μπορώ να γίνω φοβερά σκληρός απλά και μόνο γιατί νιώθω πως αν πετάξει πολύ κοντά μου μια πεταλούδα, ο αέρας από τα φτερά της είναι ικανός να πληγιάσει το δέρμα μου.

Είναι κάποιες φορές που με χάνω, δε με αναγνωρίζω.

Είναι κάπως όπως σήμερα.

Εκείνες τις ημέρες η κολλητή μου δεν ακούει τραγούδια που την επηρεάζουν, ακούει οτιδήποτε άλλο. Εγώ κάνω το αντίθετο.

Είναι στίχοι σαν και αυτούς που μέρες σαν κι αυτές αυτές με στοιχειώνουν...

Ρίτα Αντωνοπούλου - Όλα θα γίνουν

Τα βράδια κάθομαι και τους μετράω,

μ΄ένα τσιγάρο μετράω ανθρώπους,
εκείνους που είχα πει θα αγαπάω,
έφυγα δεν έμαθα τους τρόπους.

Τα βράδια κάθομαι και τους θυμάμαι,
μπροστά απ`τα μάτια μου ένας-ένας,
εκείνους που είχαν πει θα μ`αγαπάνε

ξημέρωσε,δεν έμεινε κανένας.

Άνοιξη αγνοείται

Η ζωή μια σκακιέρα.

Η σκακιέρα ξεκινάει με όλα τα τετράγωνα λευκά. 

Αφήνουν να εννοηθεί μια ζωή γεμάτη ελπίδες, όνειρα, και δύναμη. 

Δεν υπάρχουν σκοτεινά τετράγωνα τότε και αν υπάρχουν έχουν τυφλωθεί από το φως των λευκών τετραγώνων και προσαρμόζονται και αυτά στο χρώμα σα χαμαιλέων.

Κάποια στιγμή, (δεν είναι σταθερή για όλους)...

...Ένας θάνατος εδώ, μια απογοήτευση εκεί, μια αναποδιά κ άλλη μια κ άλλη μια κ άλλη μια...   

Και η λάμψη των λευκών τετραγώνων αρχίζει και χάνει το εκτυφλωτικό της χάρισμα. 

Παραμένει λευκό, αλλά... γήινο λευκό χωρίς θεϊκά στοιχεία ανεξάντλητης δύναμης.

Έτσι τα μαύρα τετράγωνα βρίσκουν χώρο να αναδυθούν από τη σκιά των λευκών.

Αποροφούν αχόρταγα κάθετι που αποδυναμώνει τα λευκά, είναι η δική τους δύναμη, η δική τους ώρα.

Αντιδραστική δύναμη τα μαύρα τετράγωνα. Αναπτύσεται μέσα από μια ζωή που ξεκίνησε μόνο με ελπίδα και όνειρα γεμάτη λευκό. Και εξαπλώνεται επάνω στο λευκό. Είναι ένα κατακτητικό παιχνίδι η ζωή.

Τα μαύρα τετράγωνα θα χρησιμοποιήσουν μαύρα πιόνια, άλογα, αξιωματικούς και κάθε λογις όπλο προκειμένου να κατακτήσουν να λευκά. 

Και τότε πάλεψε, πάλεψε σαν τρελός, κράτα το χρώμα των λευκών σου τετραγώνων φωτεινό γιατί...

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε,

τα μαύρα τετράγωνα πήραν μέρος στην σκακιέρα σου

και κάθε νέα σου αποτυχία τα θρέφει. 

Η σκακιέρα αντιστρέφεται και δεν ήσουν εκεί τη μέρα που οι κανόνες άλλαξαν. 

Μην ξεχνάς, βρες μια ελπίδα και κράτα τη σφιχτά... αν χαθεί... χάθηκες.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Άνοιξη μπαίνει

Κωνσταντίνος Γ. Καρυωτάκης

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι.

Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος.

Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Κ.Γ.Κ.

Ο Κωνσταντίνος Καρυωτάκης είχε γίνει ένα πανελλήνιο ερωτηματικό με το θάνατο του το 1928. Ενώ εκτελούσε χρέη δημοσίου υπαλλήλου στην Πρέβεζα, αυτοκτόνησε με πιστόλι και ενώ το προηγούμενο βράδυ προσπάθησε να προκαλέσει τον πνιγμό του χωρίς επιτυχία, όπως αναφέρει και ο ίδιος. Η ποίηση λίγο απασχολούσε την τότε Ελλάδα, οι περισσότεροι προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν ένα είδος ασφάλειας  και ένα κομμάτι ψωμί στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Ωστόσο ο Καρυωτάκης αποτελούσε σημείο αναφοράς στους κλειστούς κύκλους των διανοητών της εποχής. Με την αυτοκτονία του το όνομα και η φήμη του ταξίδεψε παντού γρηγορότερα από όσο θα έκανε αν το προσπαθούσε όντας ζωντανός. Ασφαλώς όχι άδικα, η τελευταία του ποιητική συλλογή, η οποία εκδόθηκε ένα χρόνο πριν την αυτοκτονία του αποτέλεσε τη σημαντικότερη ποιητική του συλλογή και αντικείμενο απίστευτου πολιτισμικού πλούτου για τη χώρα που έτυχε να αποτελέσει μέρος της. Είναι μια ειρωνική διάθεση που έχει η ζωή απέναντι σε καλλιτέχνες και διανοητές που επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό των ομόγυρω, με την εκφραστικότητα τους, να βρίσκουν νωρίς το θάνατο σα να ολοκλήρωσαν τον ρόλο τους ανάμεσα μας. Εϊναι μια μεγάλη κουβέντα που δε χωράει μέσα σε αυτό το κείμενο. 

Πανέμορφο το τραγούδι της σειράς της Μαρίας Πολυδούρη σε ερμηνεία Μάγδας Πένσου

Ακούσματα ψυχής και αναζήτησης

Δύο ακούσματα που τίμησαν τα αυτιά μου σήμερα, από 2 συνθέτες που ακούν τη ζωή με τον δικό τους τρόπο; κατ' εμέ παραπλήσιο:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης

Πεχλιβάνης

Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
αέρας Πεχλιβάνης
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
μόλις τον ανασάνεις
θα 'χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν
κράνα για σκουλαρίκια
και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν
ρητορικά χαλίκια

Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν
θα κατεβεί σαν λύκος
να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν
της μοναξιάς ο κήπος
τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν
γύρω απ' τις πολυθρόνες
και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν
θα ρέει απ' τις οθόνες

Αέρα να 'σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν
να 'σαι και παιχνιδιάρης
κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν
να 'ρθεις να μου την πάρεις
για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν
του κόσμου τη ραστώνη
να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
το περσινό το χιόνι

Γιάννης Αγγελάκας - Σιγά μην κλάψω

(Τραγούδι με ιδιαίτερη σημασία για μένα, λόγω του τρόπου με τον οποίο ήρθε εις γνώσιν μου)

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

(http://www.stixoi.info)

 

Only the lonely know the way I feel tonight - Roy Orbison

Summertime in Prague

Καταπληκτικό τραγούδι, για ένα πανέμορφο μέρος.

Εκτέλεση - Έλλη Πασπαλά. 

VIDEO CLIP FROM SOUNDTRACK SONG BY PANAYOTIS KALANTZOPOULOS

Όπως βαδίζω, δρόμο δε βλέπω

Ημερα 1η: 

Ημέρα 2η:

Ημέρα 3η:

What is that? (Τι είναι αυτό?)

Παιδιά δεν είναι μόνο τα κοντά πλασματάκια, μην ξεχάσεις να δώσεις πίσω αυτό που κάποτε απλόχερα σου έδωσαν.

Τάνια Τσανακλίδου - Μαμά γερνάω

Όταν κάποια τραγούδια δεν χρειάζονται λόγια ανάλυσης...

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

id est (i.e.) blogοχώρος

Για τον καθένα το blog του προσφέρει μια διέξοδο σε μια ανάγκη - συνήθως καταπιεσμένη - που δε μπορεί να εκφραστεί διαφορετικά.

Για μένα είναι το alter ego μου, μια αόριστη οντότητα του άλλου εαυτού μου που μάλλον κανείς δε γνωρίζει.

Πάντα πίστευα πως πίσω από τους πιο κοινωνικά-χαμογελατούς (κοινωνικά το επισημαίνω) ανθρώπους που συναντάω κρύβεται ένας θλιμένος ή μόνος εαυτός. Και έχει αποδειχθεί, αρκετές φορές.

Τα αντίθετα έλκονται ακόμη και μέσα στον ίδιο άνθρωπο ή αλλιώς το ένα καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου. 

Πριν λίγες ώρες δεν είχα καμιά διάθεση για blogging, για να μοιραστώ ή να μοιράσω. Μετά από ένα βράδυ με μπουζούκια και λαϊκά όπου άρχισε από ποιοτικά και τελικά μας το γύρισαν στα κλαρίνα, τα οποία μπορεί να παλευτούν σαν διασκέδαση αν καταστεί ανάγκη μέσα από άφθονο αλκοόλ αλλά με χαλάνε, θα μπορούσα να ακούω ή να κάνω κάτι πολύ καλύτερο εκείνη την ώρα, έτσι στο γυρισμό αμέσως ένιωσα τη διάθεση αυτή να αντιστρέφεται.

Δε με εκφράζει και κάπως πρέπει να αντισταθμίσω την χαμένη αυτή τροχιά. Να πω κάτι, να το επιδείξω στον εαυτό μου. Να βρω το equilibrium με κάποιο τρόπο. 

Id est το blog μου.

Κατερίνα Γώγου - Ο Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων

Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ' όλα αληθινοί.
Όπως αναφέρει κάποιος φίλος γι' αυτήν στο Ιnternet: "Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι 'ποιητές' έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ' όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες...". Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο "συνομίλησε". Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι' αυτό σπάνια γίνονταν γι' αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: "Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων". (Αυτούσιο από τη χρήστη Kirkh70 - YouTube)

Το όνομα Κατερίνα Γώγου το γνώρισα τελευταία μέσα από κάποιες άλλες αναζητήσεις και είναι από αυτά που ακούς και απλά πρέπει να μάθω περισσότερα. Όταν είδα τη φωτογραφία δεν το πίστευα, αυτό το αγγελικό προσωπάκι που έμαθα μέσα από τις ελληνικές ταινίες σε χαρούμενους σκερτέζικους ρόλους και η σκοτεινή, τραγική και οργισμένο ίνδαλμα Κατερίνα Γώγου δε συναντιόντε πουθενά. Το θυληκό μέλος των "Τριών αγίων της πλατείας" εξαρχείων. Ονόμαζε την αυτοκαταστροφή της χόμπυ,ένα παιχνίδι ισορροπίας ανάμεσα σε δύο καταστάσεις,ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.

Η επιθετικότητα ενάντια στον εαυτό της εξαπλωνόταν και στην ποίηση,δεν μπορούσε πια να γράψει,ακόμα και αυτή η τελευταία διέξοδος έμενε κλειστή για εκείνη:

"Γυρνάω,σπάω τα δάχτυλα μου ανάποδα.Τα σπάω/Ξανά.Ξανά αυτοακρωτηριασμός./Ποτέ πια δεν θα ξαναγράψω.Τα χέρια μου γίνονται γάντζοι./Μαρκαδόροι μεταλλικοί.ΑΠΕΒΙΩΣΕ γράφω". Ο ψυχίατρος Αθανάσιος Αλεξανδρίδης ανέφερε σ ένα άρθρο για τη θεατρική συγγραφέα Sarah Kane ότι έγραφε μέχρι να πεθάνει και πέθανε,όπως όλοι οι ποιητές που επέλεξαν την αυτοκτονία όταν εξέπεσε η γραφή.Αυτό ισχύει και για τη Γώγου,για την οποία η σύνδεση ανάμεσα στη συγγραφή και στη ζωή υπήρξε πολύ έντονη κάνοντας την τέχνη της απόλυτα βιωματική.Ο θάνατος της τυπικά δεν ήταν αυτοκτονία,αλλά ο δρόμος που έφτανε στο θάνατο ήταν καθαρά αυτοκαταστροφικός. (Αυτούσιο από τη χρήστη Kirkh70 - YouTube).

Ζω το εγώ ή προσπαθώ?

Υ.Γ. Φύγε έρωτα.. φύγε

Πότε θα σε βαρεθώ να σε αλλάξω πότε θα σε βαρεθώ,

πότε θα σε βαρεθω να σε απαλλάξω απ' όσα σου ζητώ.

Κι αν βγαίνω και καλά περνώ, οι δύσμοιρες στιγμές της μνήμης,

σαν τότε, κάλλιστα και τώρα γυρνάν μες το μυαλό μου,

και της αγάπης την ευχή θυμίζουν στο πλευρό μου.

Τότε η νιότη με ξεγέλασε και την πλευρά την αληθεί δεν είδα,

σαν μοίρα με ξεγέλασες, θεά ζωή ,και άφησα ότι είχα  συλλαβίσει.

Σαν το μωρό που πρώτη φορά γυρεύει την αλήθεια

ξαφνιάστηκα και εύκολα τη θυγατέρα άφησα απο δίπλα μου να φύγει.

Που ύφαινε εν μια νυκτί της μοίρας τα τερτίπια. 

Κι εγώ γυμνός, περήφανος, άφησα πλέον τη μοίρα να κυβερνά τη ζωή και ήρεμος να χαίρω.

Μα αν η ζωή να λογαριάσει δεν σκιάζεται της μοίρας τα γραμμένα,

τότε εγώ και μόνο εγώ υπεύθυνος θα στέκω.

Συγχώρα με αν πλήγωσα τις κουρδισμένες νότες, 

δεν πρόσεξα τις έμορφες που χάρισες συ ρότες,

δεν άφησα και την ψυχή ως είθισται να νιώσει, γιατί δεν αξιολόγησα σαν έπρεπε τη νιότη.