Don't change reality, rather change the eyes which see it (Ν.Καζαντζάκης)

Καινούργια ζάλη -Τρύπες (Γιάννης Αγγελάκας)

2010-04-08T12:51:00.003+03:00

Η μελοποιημένη ποίηση στο μεγαλείο της από έναν καταπληκτικό ποιητή που τον κέρδισε το τραγούδι.

Μουσική -Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Τρύπες

Μαρία Δημητριάδη

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μιαν άλλη θηλεία
ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
ποια αστέρια τραγουδάνε την καινούργια σου ζάλη
ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Το Ζεϊμπέκικο "Ο μοναχικός θρήνος"

2010-03-05T13:14:00.000+02:00

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.
Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης)
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός.
Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.
Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.
(Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.) Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.
Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει. Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.
Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.
Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο. Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
———

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα.

ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ 14-9-2002
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ”

(Από το site http://rebetiko.sealabs.net/forum/viewtopic.php?p=20399)

Η μουσική του χρόνου

2009-12-13T14:30:00.004+02:00

Υπάρχουν κάποια τραγούδια τα οποία αποδεικνύουν τη δυνατότητα εφαρμογής της χρονο-μηχανής. Καθαρά βγαλμένα από μια εποχή την οποία άνθρωποι στην ηλικία μου ποτέ δε γνωρίσαν. Παρόλα αυτά, τα γονίδια μας θυμούνται, καταλαβαίνουν και συγκινούνται απρόσμενα. Κι έτσι έρχεται σαν κάτι το φυσικό.. ο Νόστος.. υπέρμετρος για τα χρόνια και τις αγνές όσο και δύσκολες ζωές που όμως ποτέ δε βιώσα. Αφιερωμένα σε όσους έχουν την ικανότητα όχι να τα ακούσουν αλλά να τα νιώσουν.

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα - Μάνος Ελευθερίου (Εκτέλεση: Κραουνάκης - Δάφνη Λέμπερου)

Οι Μέλισσες - Ελένη Φωτάκη, Μουσική: Γ. Καζαντζής (Εκτέλεση: Φωτεινή Βελεσιώτου)

και να που ερωτέυτηκα κάποια χρονολογία

2009-11-17T23:40:00.005+02:00

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 - ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ

Kseniya Simonova - Χωρίς λόγια

2009-10-22T21:39:00.006+03:00

Όποια εκφραστική μορφή μπορεί να κατακλύσει κομμάτι της ψυχής του καλλιτέχνη μπορεί και να συγκινήσει εκατομμύρια άλλες. Η απόδειξη πως οι μορφές της τέχνης δεν έχουν όρια..

(Διαβάστε παρακάτω πριν δείτε το βίντεο ..θα το εκτιμήσετε πιο σωστά)

Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση.

Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις
ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η Ουκρανία προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση ως χώρα.
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό,απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν
μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν.
Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις
ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.
Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από
έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θάνατο και θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια,
έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου
Στρατιώτη της Ουκρανίας.
Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και
επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι.
"Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε
εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει", είπε.

Ο λύκος, η κοκκινοσκουφίτσα και η βασικές αρχές της ξενοφοβίας (Μάθημα από την Ν. Ρουμπάκη)

2009-04-15T13:50:00.003+03:00

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου
(Παρουσιάστηκε από τη Ν. Ρουμπάνη στα σεμινάρια του Προγράμματος, από 7
έως 15/12/02) Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ξεκινούν από την ιδέα ότι
δίκιο υπάρχει μόνο στη μία πλευρά. Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στην
αναγνώριση της σύνθεσης των απόψεων, σας χαρίζουμε σήμερα το παραμύθι
της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου.
Καλή διασκέδαση....

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό.

Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι
σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα
πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα
μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί
φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με
μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν,
πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια
γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε
ύποπτη μ' αυτά τα ρούχα.. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν
να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι τής γιαγιάς
της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά
μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα
συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το
κρεββάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην
κρεββατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεββάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το
κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα
μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι
προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου
επέτρεπαν να την ακούω καλλίτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και
ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα
γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι'
αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο
κακοήθης. Παρ' όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο,
και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω
καλλίτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε.
Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε
μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την
ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεββάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα
μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλλίτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα
κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελλοκόριτσο άρχισε να
τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να
την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να
χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και
ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα
και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο
πίσω μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως, αυτή η
γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης.
Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν
να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα
ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω
την ιστορία μου.

Με
εκτίμηση,
Ο λύκος

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η Κυρία Μαρίνα ένας κόσμος με λίγα άστρα

2009-03-15T23:05:00.007+02:00

Η ιστορία της Κωνσταντίνας Κούνεβα,είναι η σημαντικότερη σε κοινωνικό μήνυμα ιστορία που μπορώ να θυμηθώ εδώ και καιρό στη χώρα μας. Αγγίζει ένα πλήθος θεμάτων με τρομακτική απλότητα και μας φέρνει προ των έργων μας.

Τι θέματα ? Για να δούμε..

Της εκμετάλευσης του εργαζόμενου, της αισχρής κερδοσκοπίας, της ξεδιαντροπιάς των εταιρειών, της φτήνιας των ηθών της κοινωνίας μας.

Οι νόμοι του κράτους μας οι οποίοι ισχύουν μόνο για τους δυνατούς, η επίθεση της λέει δεν εξερευνήθηκε από την αστυνομία καθώς έκλεισαν αρχικά την υπόθεση καταλήγοντας μετά τον freddoccino στο συμπερασμα της ενδοοικογενειακής διαμάχης, πιθανότατα και ερωτικής αντιζηλίας.

Του ρατσισμού, "ήρθε τώρα η Βουλγάρα να απαιτήσει άκουσον άκουσον δικαίωμα στα βαρέα και ανθυγειηνά" εδώ τους Έλληνες ρουφάμε και δε μιλάνε.

Του τεράστιου θέματος των μεταναστών που προσπαθούν να ζήσουν σε αυτή την ανάξια χώρα, η οποία με διδακτορικό στη διασπορά δεν καταδέχεται τους ξένους.

Στο τέλος της ιστορίας μας καταλήγουμε πάντα σε ένα μέρος.

Σε μια αναθεματισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ανθρώπινη.

Ανθρώπινη

Ανθρώπινη.

...και στους ελάχιστους ανθρώπους που μπορούν ακόμη να ισχυρίζονται ότι την διατήρησαν ακέραια και δεν την παρέδωσαν στα ξένα χέρια υπό την ομηρία μιας ελπίδας.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από την εκπομπή του Παύλου Τσίμα "Έρευνα" για την Κωνσταντίνα Κούνεβα που προβλήθηκε στις 14/02/2009.

Στη συνέντευξη της Κυρίας Μαρίνας αποτυπώνει απόλυτα τη χώρα στην οποία ζούμε, όπου λίγο λίγο υπογράφεις και παραδίδεις κι ένα ακόμη κομμάτι από τον εαυτό σου.

Λίγο λίγο γίνεσαι μικρότερος στα μάτια σου.

Αύριο θα περπατάς με το κεφάλι πιο σκυμμένο από χθες, τα μάτια σου θα δακρύζουν πιο συχνά, που έβαλες την ανάγκη τη δική σου και των δικών σου πάνω από την αξία σου και από τα όνειρα σου.

Όλοι το κάνουμε, ή μάλλον οι περισσότεροι,

Απλά κάποιοι το πνίγουν σε ένα τσιγάρο ή πετάγονται το βράδου στον ύπνο τους και λυγίζουν στην ιδέα ότι το αθώο βλέμμα των παιδιών μπορεί να κακοποιηθεί και αυτό μια μέρα.

Και κάποιοι το υπερηφανεύονται και αφ' υψηλού αγναντεύουν τα άλλα ανθρωπάκια.

Αυτή η φράση της κυρίας Μαρίνας στο τέλος...αυτό το βλέμμα...αυτό το βλέμμα...έτσι κοιτάζουν στη σημερινή Ελλάδα οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια, έτσι κοιτάζουν οι όμηροι των απραγματοποίητων ονείρων.

Τελικά είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να καθαρίζεις τον κόσμο.

The mime "Torn" - Tribute to David Armand

2009-03-10T21:51:00.003+02:00

Το είχα δει σε email πρώτη φορά το 2005 όταν δούλευα σε μια άλλη εταιρία. Θυμάμαι τη στιγμή και τα συναισθήματα σα να ήταν χθες.

Από τότε όποτε ακούω το Torn της Natalie Imbruglia μου έρχεται στο μυαλό αμέσως και τα χείλια μου κάτι παθαίνουν και παίρνουν το σχήμα αυτών του Joker.

Τιμή και δόξα στον David Armand.

Αφιερωμένη σε όσους δυσκολεύονται να χαμογελάσουν...

Η πιο αυθεντική εκδοχή (άσιμος ακόμη) και απλά αξεπέραστη:

Κατόπιν, η επιτυχία δεν άργησε, και η εμφάνιση του στο χορό της διεθνής αμνηστίας με την Natalie Imbruglia στο πλευρό του. Η show εμφάνιση:

Η Γάζα υποφέρει ακόμη

2009-03-09T21:17:00.002+02:00

Τα ΜΜΕ πλέον δεν ασχολούνται, το θέμα πάλιωσε, δεν προσφέρεται για ακροαματικότητες.

Οι άνθρωποι στρέφουν πλέον αλλού το βλέμμα τους, στα δάνεια που τρέχουν, τα προβλήματα τους, την ανεργία που μαστίζει, το αβέβαιο μας μέλλον.

Όμως εκεί κάτω, το μέλλον απλά δολοφονείται, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν ανθρώπινα προβλήματα ανάπτυξης του βιοτικού επιπέδου. Πολλοί από αυτούς δε θα αποκτήσουν ποτέ τόσο άνθρώπινους προβληματισμούς. Εκεί πέρα, μια τόσο δα Γάζα... πόσο αίμα να συγκρατήσει.

Στοιχεία 01/09

-17,5% των παιδιών πάσχει από χρόνιο υποσιτισμό σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Τζ. Χόπκινς
-44% των παιδιών και 53% των γυναικών σε παραγωγικές ηλικίες πάσχουν από αναιμία.
-18% των παιδιών παρουσιάζουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη, σύμφωνα με αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ.

(http://www.staxiologio.gr/flow/2009/01/η-γάζα-σήμερα-με-αριθμούς)

Το εκπληκτικό βιντεάκι του σκηνοθέτη από το "Waltz with Bashir" (www.closedzone.com)

Εντωμεταξύ, όσα παιδιά των ισραηλινών, αρνήθηκαν να σκοτώσουν συνανθρωπους τους, φυλακίστηκαν σε στρατιωτικές φυλακές. Το γνωστό κίνημα Αντιρρησίες Συνείδησης. Βάλτε μια υπογραφή. http://december18th.org/

Αιτίες και αφορμές

2009-03-09T10:02:00.006+02:00

Αφιερωμένο σε μια ύπαρξη που άθελα μου στάθηκα αφορμή να στεναχωρηθεί και να ίσως να θυμώσει λίγο.

Από όσα θα ήθελα να της πω κρατάω ένα για εδώ.

Το να εξερευνάς τον εαυτό σου και να ελευθερώνεις τις σκέψεις σου στις άγνωστες ματιές του διαδικτύου αποτελεί θεραπευτικό ιδίωμα του blog μας και θεμελιώδης λόγος για τον οποίο το ξεκίνησα κι εγώ.

Δεν χρειάζεται να ικανοποιήσεις κανέναν μέσα από αυτό, νομίζω όταν προσπαθούμε να κάνουμε και αυτό από εδώ τότε χάνουμε την ουσία του λόγου που φτάσαμε σε αυτό το μέρος. Δηλαδή αναζήτηση του εγώ μας και αυτο-ίαση. Και ξέροντας πόσο σημαντικό είναι για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, τη μέρα που θα σταθώ αφορμή να χάσει αυτό υπέροχο αίσθημα της ασφάλειας των προσωπικών σκέψεων είναι η μέρα που θα σταματήσω να τα σχολιάζω.

Από τις πρώτες φωνές που με μάγεψαν και από τα πολύ αγαπημένα κομμάτια, dedicated 2 u ;)

Cranberries - Linger

Γράμμα ενός αρρώστου

2009-03-09T02:10:00.003+02:00

Στίχοι Νίκος Καββαδίας

Ερμηνεία Δήμητρα Γαλάνη

Σε φόντο Καρυωτάκη, ένα κομμάτι που με ανατριχιάζει.

Το ανακάλυψα την Παρασκευή σε μια άλλη διάσταση του κόσμου μου, δε μπορώ ωστόσο να μην το ανεβάσω, η αξία του είναι πέρα από κριτήρια με βάση μια παροδική διάθεση.

Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό το κομμάτι, είναι από τις λίγες στιγμές που η μελαγχολία αποκτάει τόσα χρώματα.

Άλλωστε ένας συνδυασμός Καββαδία-Γαλάνη δε θα μπορούσε να μην δημιουργήσει κάτι υπέροχο.

Όλα θα γίνουν (Απλά όχι σήμερα)

2009-03-06T11:15:00.006+02:00

Είναι κάποιες μέρες που δε φτιάχτηκαν για να της περπατάω εγώ, απλά δε με σηκώνουν.

Είναι κάποιες στιγμές που μπορώ να γίνω φοβερά σκληρός απλά και μόνο γιατί νιώθω πως αν πετάξει πολύ κοντά μου μια πεταλούδα, ο αέρας από τα φτερά της είναι ικανός να πληγιάσει το δέρμα μου.

Είναι κάποιες φορές που με χάνω, δε με αναγνωρίζω.

Είναι κάπως όπως σήμερα.

Εκείνες τις ημέρες η κολλητή μου δεν ακούει τραγούδια που την επηρεάζουν, ακούει οτιδήποτε άλλο. Εγώ κάνω το αντίθετο.

Είναι στίχοι σαν και αυτούς που μέρες σαν κι αυτές αυτές με στοιχειώνουν...

Ρίτα Αντωνοπούλου - Όλα θα γίνουν

Τα βράδια κάθομαι και τους μετράω,

μ΄ένα τσιγάρο μετράω ανθρώπους,
εκείνους που είχα πει θα αγαπάω,
έφυγα δεν έμαθα τους τρόπους.

Τα βράδια κάθομαι και τους θυμάμαι,
μπροστά απ`τα μάτια μου ένας-ένας,
εκείνους που είχαν πει θα μ`αγαπάνε

ξημέρωσε,δεν έμεινε κανένας.

Άνοιξη αγνοείται

2009-03-06T09:53:00.007+02:00

Η ζωή μια σκακιέρα.

Η σκακιέρα ξεκινάει με όλα τα τετράγωνα λευκά.

Αφήνουν να εννοηθεί μια ζωή γεμάτη ελπίδες, όνειρα, και δύναμη.

Δεν υπάρχουν σκοτεινά τετράγωνα τότε και αν υπάρχουν έχουν τυφλωθεί από το φως των λευκών τετραγώνων και προσαρμόζονται και αυτά στο χρώμα σα χαμαιλέων.

Κάποια στιγμή, (δεν είναι σταθερή για όλους)...

...Ένας θάνατος εδώ, μια απογοήτευση εκεί, μια αναποδιά κ άλλη μια κ άλλη μια κ άλλη μια...

Και η λάμψη των λευκών τετραγώνων αρχίζει και χάνει το εκτυφλωτικό της χάρισμα.

Παραμένει λευκό, αλλά... γήινο λευκό χωρίς θεϊκά στοιχεία ανεξάντλητης δύναμης.

Έτσι τα μαύρα τετράγωνα βρίσκουν χώρο να αναδυθούν από τη σκιά των λευκών.

Αποροφούν αχόρταγα κάθετι που αποδυναμώνει τα λευκά, είναι η δική τους δύναμη, η δική τους ώρα.

Αντιδραστική δύναμη τα μαύρα τετράγωνα. Αναπτύσεται μέσα από μια ζωή που ξεκίνησε μόνο με ελπίδα και όνειρα γεμάτη λευκό. Και εξαπλώνεται επάνω στο λευκό. Είναι ένα κατακτητικό παιχνίδι η ζωή.

Τα μαύρα τετράγωνα θα χρησιμοποιήσουν μαύρα πιόνια, άλογα, αξιωματικούς και κάθε λογις όπλο προκειμένου να κατακτήσουν να λευκά.

Και τότε πάλεψε, πάλεψε σαν τρελός, κράτα το χρώμα των λευκών σου τετραγώνων φωτεινό γιατί...

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε,

τα μαύρα τετράγωνα πήραν μέρος στην σκακιέρα σου

και κάθε νέα σου αποτυχία τα θρέφει.

Η σκακιέρα αντιστρέφεται και δεν ήσουν εκεί τη μέρα που οι κανόνες άλλαξαν.

Μην ξεχνάς, βρες μια ελπίδα και κράτα τη σφιχτά... αν χαθεί... χάθηκες.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Άνοιξη μπαίνει

Γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να ψηφίζουν (Άρθρο του 1928)

2009-03-03T18:13:00.003+02:00

Τρανό παράδειγμα του τι μπορεί να καταφέρει ένας άνθρωπος που ξέρει να χειρίζεται τη γλώσσα και να επιχειρηματολογεί..χαχα

Κα(ρ)νίβαλλοι και βάλε..Πάτρα 2009

2009-03-03T01:31:00.006+02:00

Τέλειωσε ρε γαμώτο :(...

Και δεν είναι μόνο ότι δυστυχώς τέλειωσε η ατελείωτη παρέλαση και τα αδυσώπητα βράδια του χορού, του τραγουδιού, του αλκοόλ και τρελού γέλιου αλλά και κυρίως το τι παραλημένες υποχρεώσεις της καθημερινής φιγούρας μας φέρνει ξανά στο φως η λήξη αυτή.

Ναι τέλειωσε, χτύπησε τα δάχτυλα η μάγισσα ζωή και μπλουμ ξανά στο καζάνι της.

Καθώς όμως έπαιρνε το καρναβάλι αυτό που λαχταρούσε από εμάς, δηλαδή κάθε σπιθαμή ενέργειας και αντοχής, κάναμε παράλληλα κι εμείς το ίδιο... Λατρέυω τις αμφίδρομες σχέσεις..Πήραμε τέλειες αναμνήσεις, επάρκεια γέλιου, δυνάμεις και την εμφύτευση μιας νέας σπίθας για να αντιμετωπίσουμε το άμεσο μέλλον.

Η αρχή ..

Η μέση...

Και η άλλη άποψη...

Δε θα διαφωνήσω και πολλή με ένα μέρος της, ξυπνάει το ζωάκι μέσα μας , έτσι για να θυμόμαστε το Δαρβίνο ;)

Υ.Γ. Άντε και του χρόνου με τρέλα

Πάτρα 2009 Πάμε θάλασσα. Τα σπάειιιιιιι το γκρουπ

Κωνσταντίνος Γ. Καρυωτάκης

2009-02-20T00:47:00.005+02:00

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι.

Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος.

Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Κ.Γ.Κ.

Ο Κωνσταντίνος Καρυωτάκης είχε γίνει ένα πανελλήνιο ερωτηματικό με το θάνατο του το 1928. Ενώ εκτελούσε χρέη δημοσίου υπαλλήλου στην Πρέβεζα, αυτοκτόνησε με πιστόλι και ενώ το προηγούμενο βράδυ προσπάθησε να προκαλέσει τον πνιγμό του χωρίς επιτυχία, όπως αναφέρει και ο ίδιος. Η ποίηση λίγο απασχολούσε την τότε Ελλάδα, οι περισσότεροι προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν ένα είδος ασφάλειας και ένα κομμάτι ψωμί στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Ωστόσο ο Καρυωτάκης αποτελούσε σημείο αναφοράς στους κλειστούς κύκλους των διανοητών της εποχής. Με την αυτοκτονία του το όνομα και η φήμη του ταξίδεψε παντού γρηγορότερα από όσο θα έκανε αν το προσπαθούσε όντας ζωντανός. Ασφαλώς όχι άδικα, η τελευταία του ποιητική συλλογή, η οποία εκδόθηκε ένα χρόνο πριν την αυτοκτονία του αποτέλεσε τη σημαντικότερη ποιητική του συλλογή και αντικείμενο απίστευτου πολιτισμικού πλούτου για τη χώρα που έτυχε να αποτελέσει μέρος της. Είναι μια ειρωνική διάθεση που έχει η ζωή απέναντι σε καλλιτέχνες και διανοητές που επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό των ομόγυρω, με την εκφραστικότητα τους, να βρίσκουν νωρίς το θάνατο σα να ολοκλήρωσαν τον ρόλο τους ανάμεσα μας. Εϊναι μια μεγάλη κουβέντα που δε χωράει μέσα σε αυτό το κείμενο.

Πανέμορφο το τραγούδι της σειράς της Μαρίας Πολυδούρη σε ερμηνεία Μάγδας Πένσου

Ακούσματα ψυχής και αναζήτησης

2009-02-15T05:56:00.006+02:00

Δύο ακούσματα που τίμησαν τα αυτιά μου σήμερα, από 2 συνθέτες που ακούν τη ζωή με τον δικό τους τρόπο; κατ' εμέ παραπλήσιο:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης

Πεχλιβάνης

Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν
αέρας Πεχλιβάνης
να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν
μόλις τον ανασάνεις
θα 'χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν
κράνα για σκουλαρίκια
και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν
ρητορικά χαλίκια

Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν
θα κατεβεί σαν λύκος
να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν
της μοναξιάς ο κήπος
τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν
γύρω απ' τις πολυθρόνες
και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν
θα ρέει απ' τις οθόνες

Αέρα να 'σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν
να 'σαι και παιχνιδιάρης
κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν
να 'ρθεις να μου την πάρεις
για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν
του κόσμου τη ραστώνη
να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν
το περσινό το χιόνι

Γιάννης Αγγελάκας - Σιγά μην κλάψω

(Τραγούδι με ιδιαίτερη σημασία για μένα, λόγω του τρόπου με τον οποίο ήρθε εις γνώσιν μου)

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ

(http://www.stixoi.info)

Only the lonely know the way I feel tonight - Roy Orbison

2009-02-14T18:24:00.000+02:00

Αποσυντίθεμαι

2009-02-14T17:38:00.005+02:00

Σε κατάσταση αποσύνθεσης ξύπνησα σήμερα.

Τραγικό συναίσθημα να ανοίγεις τα μάτια σου στις 13:00 και να λες γιατί ρε παιδάκι μου ξύπνησες? αφου αν η κούραση μου έβγαινε στον ύπνο θα μπορούσα να το αποφύγω το Σάββατο και να ξυπνούσα μια και καλή αύριο....αλλά όχι... εκει, να ξυπνήσεις καμμένε οργανισμέ.

Σμπαράλια λοιπόν, η συνέπεια ενός εξοντωτικού 20 ήμερου με ελάχιστο ύπνο, που έκλεισε με μια τρελή μέρα συνεχόμενων 22 ωρών στην τσίτα από δουλειά έως τρελής κρεπάλης στο όμορφο Γκάζι. Δε μπορώ να κουνηθώ από τον καναπέ, έχω ήδη κλείσει3 ώρες και είναι υπέροχο συναίσθημα να ξέρω ότι δεν χρειάζεται να πάω πουθενά, και μπορώ να αφήσω το σχήμα μου στο κόκκινο του χρώμα, 3 βδομάδες το περίμενα. Τι ωραία, άντε θα φτιάξω καφέ. Και αυτή θα είναι η μόνη μου δουλειά για σήμερα, ως εκεί:)

PHASE 1:

PHASE 2:

PHASE 3 (Current):

Για τα κλειστά μάτια της Ελουάνα

2009-02-12T00:49:00.004+02:00

Εμφύλιος έχει ξεσπάσει στη γειτονική μας Ιταλία για την υπόθεση ευθανασίας της Ελουάνα Ενγκλάρο. Κοινωνικά δικαιώματα και πολιτικά φρονήματα έρχονται σε πρωτοφανή σύγκρουση με αφορμή την υπόθεση της 37χρονης Ελουάνα η οποία άφησε οριστικά τον κόσμο μας στα 37 της χρόνια, ευρισκόμενη από τα 20 της χρόνια σε μη αναστρέψιμο κώμα.

Η οικογένεια της Ελουάνα κατόρθωσε μετά από δεκαετή δικαστικό αγώνα να κερδίσει το δικαίωμα διακοπής της τεχνιτής σίτησης της Ελουάνας, η οποία έπεσε σε κώμα το 1992 μετά από τροχαίο ατύχημα, λέγοντας πως αυτή ήταν η επιθυμία της. Κατόπιν ξέσπασε θύελα, η δεξιά κυβέρνηση, η καθολική εκκλησία και οι πολέμιοι της ευθανασίας κατηγόρησαν ανοιχτά για δολοφονία την οικογένεια της Ελουάνα. "Είναι ο μόνος πολίτης που καταδικάστηκε σε θάνατο" δήλωσε ο Πρωθυπουργός της Ιταλίας Σ. Μπερλουσκόνι. Ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορήθηκε για συνερία από την κυβέρνηση καθώς αρνήθηκε να υπογράψει επείγον προεδρικό διάταγμα για να σωθεί.

Από την άλλη πλευρά ο πρωθυπουργός κατηγορείται από πολιτικούς αντιπάλους για εκμετάλευση της υπόθεσης για πολιτικούς σκοπούς καθώς και από κοινωνικές οργανώσεις υπέρ του δικαιώματος της ευθανασίας για απανθρωπισμό.

Όλα αυτά προκάλεσαν τη συσσώρευση μεγάλων αγριεμένων ομάδων με αντίθετες απόψεις έξω από την κλινική που βρισκόταν η 37χρονη κοπέλα, όπου και τελικά άφησε την τελική της πνοή τη στιγμή που η γερουσία συζητούσε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι για απαγόρευση εφαρμογής της απόφασης.

Είναι σίγουρα ένα πολύ δύσκολο θέμα αλλά το να κατηγορεί κάποιος ανοιχτά μια οικογένεια για δολοφονία του ίδιου τους του παιδιού, ελαφρά τη καρδία, όταν μάλιστα επι 17 χρόνια δεν έχει δώσει σημεία ζωής και έχει λάβει τις απαισιόδοξες ιατρικές προβλέψεις είναι για μένα απλά απάνθωπο και τουλάχιστον ποταπό. Όταν μάλιστα γίνεται από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό μιας χώρας και δη έναν άνθρωπο ο οποίος έχει προσφέρει άπειρα παραδείγματα για το θλιβερό πειόν του σαν άνθρωπος... ε τότε δεν ξέρω και εγώ τι να πω. Έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να περάσει

νομοσχέδιο για την κατάργηση δικαστικής απόφασης, μια εξουσία η οποία έπρεπε να είναι υπεράνω του χειρός οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Θεωρώ πως ο μόνος λόγος που μπορεί να ασχοληθεί ο κύριος Μπερλουσκόνι και το Βατικανό σε τέτοιο βαθμό είναι καθαρά οικονομικά συμφέροντα και μελλοντικά σχέδια που πλήττονται, ανάθεμα και αν νοιάστηκε ποτέ για τον άνθρωπο που πέθανε στο όνομα του οποίου κουνάει τα πιόνια του. Με αυτά και μ' αυτά οι Ιταλοί δεν έχουν δικαίωμα ούτε στο θάνατο χωρίς την άδεια του.

Life's for sharing by T-Mobile

2009-02-11T15:20:00.006+02:00

Την περασμένη Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, το Channel 4 έπαιξε την καινούρια διαφήμιση της εταιρείας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση είχε γυριστεί το πρωί της προηγούμενης μέρας στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, με τη συμμετοχή 400 χορευτών αλλά και του ανυποψίαστου κοινού, που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile, δηλ. βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Το όλο σκηνικό γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες, και κανείς από τους παρεβρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές και τους υπάλληλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.

Η διαφήμιση παίχτηκε ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στο YouTube. To απόφθευγμα στο τέλος είναι "Life's for sharing" που σημαίνει "η ζωή είναι για να την μοιράζεσαι" (με το κινητό σου, εννοείται).

Προσωπικά νομίζω ότι υπάρχουν διαφημιστικές στιγμές που κάνουν το επάγγελμα του διαφημιστή γραφίστα, designer, account manager, copywriter ένα από τα ποιο ενδιαφέροντα που υπάρχουν. Αυτή είναι μια από αυτές.

Agency: Saatchi & Saatchi, London
Copywriter: Steve Howell

More info at http://www.youtube.com/user/lifesforsharing

Summertime in Prague

2009-02-05T01:50:00.002+02:00

Καταπληκτικό τραγούδι, για ένα πανέμορφο μέρος.

Εκτέλεση - Έλλη Πασπαλά.

VIDEO CLIP FROM SOUNDTRACK SONG BY PANAYOTIS KALANTZOPOULOS

Ο εφιάλτης των γονιών μας είναι εδώ (The sequel)

2009-02-05T00:12:00.008+02:00

Μέρος 2ο - Ξύλινα ανθρωπάκια σε πέτρινους δρόμους (Οι συνέπειες του 1ου)

Με αυτά και αυτά λοιπόν σε ένα κράτος που δανείζεται με υψηλότατο πλέον τόκο

-> όπου οι τράπεζες δε δανείζονται εύκολα από άλλες τράπεζες

-> οι εταιρείες και τα καταστήματα δε μπορούν να δανειστούν λεφτά από τις τράπεζες για επενδύσεις και λειτουργικά έξοδα -> τα έσοδα του έχουν παγώσει λόγω της στενότητας της αγοράς -> μόνη λύση να κόψουν τα έξοδα τους -> πρώτη επιλογή η μείωση προσωπικού.

Ανεργία λοιπόν. Ανεβαίνει, και θα συνεχίσει να ανεβαίνει.

Αυτό όμως τι σημαίνει? Ο κόσμος δε βρίσκει δουλειά, ναι προφανώς.

Αλλά σημαίνει και κάτι άλλο:

Αυτοί που μένουν θα δουλεύουν και για αυτούς που έφυγαν.

Η αύξηση των ωρών εργασίας είναι ανυπέρβλητη προκειμένου να καλυφθούν τα κενά που άφησε πίσω της η μείωση του προσωπικού. Θα απαιτηθεί από τους εργοδότες σου.

Αν πριν δούλευες 8 ώρες (από τους τυχερούς δηλαδή) ετοιμάσου να σπάσεις το οκταωράκι σου. Αν δούλευες 10 πας για ντουζίνα (τυχεράκια, να τα εκατοστίσεις) κτλ.

Θα μου πεις τουλάχιστον θα βγάλω κανένα φράκο από τις υπερωρίες. Χαα, αμ δε. "Η εταιρία έχει οικονομικές δυσχέριες φιλαράκο, δε βλέπεις τι γίνεται γύρω μας?" Τι υπερωρίες μου τσαμπουνάς? Forget about it and keep walking.

Άντε κατάπιε το κι αυτό, θα ζητήσεις μια αύξηση τουλάχιστον. Άλλωστε βγάζεις 2 φορές τη δουλειά που έβγαζες. "Αύξηση? που έχεις ακούσει να κάνουν αυξήσεις? Εδώ προσπαθούμε να κρατήσουμε όρθια την επιχείρηση με μέιωση εξόδων και εσύ μιλάς για αύξηση? Μην τα φωνάζεις αυτά, keep your voice down μην έχεις πρόβλημα."

Και αν παλιά μπορούσες και τους πέταγες και ένα αη στο διάολο με τους μ@λ@κες, θα πάω αλλού, προσόντα έχω. Για βγες τώρα έξω να δεις τι γίνεται? Αν πετύχεις εταιρία να προσλαμβάνει τη δείχνεις για αξιοθέατο από το λεωφορειάκι tour της πόλης (θα το βρεις στο Σύνταγμα).

Ο ανταγωνισμός πάλι για τις λίγες θέσεις ανέβηκε full με τους ανθρώπους που έμειναν άνεργοι και οι λίγες εταιρείες που προσλαμβάνουν ξέρουν ότι υπάρχει πληθώρα για την πασαρέλα της θέσης εργασίας, θα πάρουν αυτόν που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη και άρα θα συμβιβαστεί με τα λιγότερα λεφτά.

Έκεί πάνε λοιπόν τα πράγματα. TO KEEP OUR VOICE DOWN. Η φωνή του εργαζόμενου που ίσα που ακουγόταν έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια, πλέον θα χαθεί από εκεί κάτω, στον πάτο του πηγαδιού.

Πριν κάποια χρόνια πήγαν να περάσουν νόμο για την κατάργηση του οκταώρου και κάποιοι εξεγέρθηκαν. Όχι όσοι θα το έκαναν το '80, αλλά κάποιοι, αρκετοί για αυτή τη μάχη.

Τώρα ποιος θα βγει στους δρόμους όταν όλοι θα τρέμουν μην τους διώξουν και πέσουν σε έναν κόσμο χωρίς άλλες επιλογές. ΤΟΥΠΕΚΙ ΛΟΙΠΟΝ.

Και επειδή όταν ο άλλος είναι πεσμένος ο νόμος της ζούγκλας γυρνά τον αντίχειρα προς το έδαφος, γιατί λέω εώ τώρα να μην κάνουν σε λίγο καιρό τις νέες κινήσεις τους τα μεγάλα λόμπη. Να εκμεταλευτούν την αδυναμία του εργαζόμενου να αντισταθεί και να περάσουν νέους νόμους αυτούς που χρόνια τώρα βήμα βήμα μας προετοιμάζουν, άλλωστε η οικονομία

το χρειάζεται τώρα είναι η μόνη λύση να αυξήσουμε με μια συνολική θυσία την παραγωγικότητα, να γυρίσει το ποτάμι, να ξανανέβει η οικονομία (και να σωθεί το καπιταλιστικό σύστημα) τι καλύτερο επιχείρημα?

Θα σου δοθεί η ευκαιρία να θυσιαστείς για την πατρίδα και το μέλλον του τόπου. Άντε βρε, ποιος να σου το 'λεγε, θα γίνεις και ήρωας. Και το βράδυ που θα γυρνάς σπίτι γνέψε καταφατικά στον καθρέφτη. Μπράβο ρε. Ήσουνα καλό ρομπότ και σήμερα.

Όπως βαδίζω, δρόμο δε βλέπω

2009-02-04T18:02:00.004+02:00

Ημερα 1η:

Ημέρα 2η:

Ημέρα 3η:

What is that? (Τι είναι αυτό?)

2009-01-31T12:14:00.001+02:00

Παιδιά δεν είναι μόνο τα κοντά πλασματάκια, μην ξεχάσεις να δώσεις πίσω αυτό που κάποτε απλόχερα σου έδωσαν.

Ο εφιάλτης των γονιών μας είναι εδώ

2009-01-30T15:43:00.005+02:00

Μέρος 1ο - Το γκρέμισμα των ονείρων

Θυμάμαι από μικρός το μόνο που άκουγα από το στενό μου περιβάλλον ήταν λόγια όπως, "να σπουδάσεις αγόρι μου για να βγεις στην κοινωνία". "Να πάρεις ένα πτυχίο για να έχεις δουλειά", "Να έχεις τη δουλειά σου την αξιοπρέπεια σου", "Να πας στο πανεπιστήμιο για να ζήσεις σαν άνθρωπος".

Δε θα ασχοληθώ με το τι σημαίνει το πτυχίο σε αυτό το post, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που όμως χρειάζεται ένα υγειές κοινωνικό περιβάλλον πεγγεσματικής απασχόλησης (με τα προβλήματα του έστω) ώστε να αρχίσει να μας απασχολεί ξανά. Και σήμερα αυτό το περιβάλλον οδεύει προς κατάρευση.

Δεν ξέρω στο αντικείμενο που εργάζεται ο καθένας σας κατά πόσο έχει καταλάβει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο εργασιακός χώρος. Αυτό που μπορώ όμως να σας πω εγώ είναι πως στο χώρο της πληροφορικής και γενικά όπου το χρήμα της εταιρίας έρχεται από τη λέξη project ακολουθούμενη από έναν τίτλο τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Αρχίζω και μετράω φίλους που χάνουν τη δουλειά τους ο ένας μετά τον άλλον, και όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι. Αν επεκταθώ στις κατασκευαστικές και τις χρηματιστιριακές άστο, εκεί να δεις. Και το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτές καθεαυτές οι εταιρίες αλλά και οι ειδικότητες που επηρεάζουν. Ας πούμε στο παράδειγμα των κατασκευαστικών? Υδραυλικούς, μπογιατζήδες, ηλεκτρολόγους, βοθρατζήδες, επιπλοποιούς, πλακατζίδες, διακοσμητές, υφάσματα etc.

Είχα ένα (τρομερό) καθηγητή ο οποίος τον Νοέμβριο μας έλεγε "Αυτό δεν είναι τίποτα, από Γενάρη να δείτε πόσες εταιρίες θα αρχίσουν να απολύουν και πόσες θα βάλουν λουκέτο".Και είχε δίκιο, ένα φοβερό κύμα απολύσεων έχει ξεσπάσει και άγνωστο που θα σταματήσει.

Η Ελλάδα τελευταία στις εξελίξεις το ξεκίνησε αργά και αυτό το άθλημα αλλά τα πάει καλά.

Σαν γενικό φαινόμενο μιλάνε τα στατιστικά:

Στην Αγγλία έγιναν 75.000 απολύσεις ΜΟΝΟ τον Δεκέμβριο.

Στην Ισπανία οι άνεργοι έφτασαν τα 3.000.000 για πρώτη φορά στην ιστορία των στατιστικών τους χρόνων.

Οικονομικοί κολοσσοί διώχνουν κόσμο με το φαράσι για πρώτη φορά στα χρονικά τους NISSAN, DELL, LENOVO, MICROSOFT, GM, MAZDA etc. Δηλαδή οι μικροί τι θα κάνουν?

Και δεν είναι τόσο για την δουλειά, κανείς δε γουστάρει να σηκώνεται τα ξημερώματα, να τρέχει με deadlines και φασαρίες, να πληρώνεται λιγότερα από όσα ξοδεύει το σπίτι του, να έχει να υπερνικήσει τον ανταγωνισμό, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των συνεργατών του επί μονίμου βάσεως και στην τελική να περιμένει το σαββατοκύριακο για να δει τα παιδιά του και να χάνει τα 3/4 της ζωής του σε δουλειά και ύπνο.

Είναι το τι σου προσφέρει η εργασία σε μια κοινωνία όπου χτίστηκε γύρω από αυτη την αξία και εκμεταλεύτηκε την υπεραξία της στο απόλυτο. Είναι για αυτή τη ρημάδα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και τον αυτοσεβασμό. Γιατί ένας άνθρωπος με όνειρα και θέληση που δεν του δίνεται η ευκαιρία όχι να τα πετύχει αλλά απλά να τα κυνηγήσει, είναι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

Καλά τα λέγανε λοιπόν οι δικοί μου γιατί είχαν φάει τα σκ@τ@ και δε θέλανε τα ίδια και για τα παιδιά τους, αλλά η ασταμάτητη προσπάθεια του καπιταλιστή ανθρώπου για περισσότερο και περισσότερο κέρδος ήταν μοιραίο να μας γυρίσει στο επίπεδο που είμασταν πριν 2 αιώνες. Και αν αναλογιστεί κανέις πόσα πισωγυρίσματα έχει κάνει το ανθρώπινο είδος δεν ξέρω κι εγώ πόσες από αυτές τις πρωτοχρονιές έπρεπε πραγματικά να έχουμε πανηγυρίσει .

Οι 7 αισθήσεις της μνήμης μου

2009-01-30T01:19:00.007+02:00

Αν και είπα να κλείσω ένα 7ωρο ύπνου σήμερα, μετά από τα post μιας fellow-συνεφούλας που διάβασα, προβλημάτιστηκα και δεν έχω πάλι όρεξη για ύπνο. Οπότε θα προβώ στην ανάρτηση μιας φοβερής διαπίστωσης που έκανα πρόσφατα και με ενθουσίασε, αν και πιθανόν ο υπόλοιπος κόσμος να τη θεωρούσε δεδομένη. Είναι όπως κάποιες φορές όταν σου λένε κάτι, σου περνάει απαρατήρητο, ανάξιο"Ε ναι, WOW σιγά τη διαπίστωση που έκανες ρε μεγάλε, το σκεφτόσουνα καιρό να μας το πεις"? Αλλά καμιά φορά ο τρόπος με τον οποίο το διαπιστώνεις το κάνει μεγάλη ανακάλυψη. Ε λοιπόν ναι, το σκεφτόμουνα καιρό και νάτο...

Ήμουνα λοιπόν στο σούπερπαρκετ προσπαθώντας να θυμηθώ τι έγραφε η λίστα που έχω πάνω στο γραφείο του σπιτιού για τα πράγματα που πρέπει να ψωνίσω (εννοείτε ότι παρέμενε ξεχασμένη στο γραφείο του σπιτιού άλλη μια φορά).

Στα ήδη μπάνιου λοιπόν είπα να πάρω ένα αφρο-ντους ή όπως τα λένε, καταλάβατε. Έτσι όπως ήταν όλα αραδιασμένα στα ράφια, πολύχρωμα γεμισμένα με άλλα χρώματα, φαινόντουσαν πολύ ωραία, άσχετα αν είχα ήδη. Πάντα το μόνο που με νοιάζει σε αυτά είναι η μυρωδιά τους οπότε άρχισα να ανοίγω τα πιο τραβηκτικά μπουκαλάκια που πετύχαινα και να τα μυρίζω σαν λαγωνικό σε λάθος μέρος.

Κάποια στιγμή ανοίγω ένα από αυτά το οποίο είχε αρκετά σκληρό καπάκι και με παίδεψε, παρόλα αυτά καταφέρνω να το ανοίξω και....ζ ν τ ο υ υ υ υ υ μ

Εικόνες άρχισαν να ξεπηδάνε από το μυαλό μου και να ξεχειλίζουν τα ράφια, συναισθήματα πανέμορφα με πλημμύρισαν και μια τόσο οικία φωνή που μου έχει λείψει φοβερά άρχισε να μου μιλάει και να γελάει απρόσμενα. Ακολούθησαν στιγμές flashback από όλη εκείνη την περίοδο, την πρώτη φορά που μύρισα αυτό το άρωμα, που ήμουνα και με ποιον, τι έκανα εκείνη τη στιγμή, ποιες ήταν οι αντιδράσεις μας και κατόπιν όλες μαζί οι στιγμές που η όσφρηση μου συναντούσε αυτή τη μυρωδιά εκείνη την περίοδο ήρθαν γύρω μου και φτιάξανε ένα πέπλο και με κάλυψαν.

Ήταν τόσο έντονες οι μνήμες λες και τις είχα ζήσει χθες και θυμόμουνα πράγματα που ούτε καν ήξερα πως είχα προσέξει εκείνη τη στιγμή. Και δεν ήταν καν μνήμες που ήθελα να θυμηθώ γιατί μετά θα προσπαθούσα ξανά να τις χώσω στο ειδικά φυλαγμένο ντουλαπάκι τους .

Δε θυμήθηκα δα και καμιά στιγμή που σημάδεψε τη ζωή μου, κι όμως ένα εκπληκτικό deja vu ξετυλίχτηκε μπροστά μου από μια και μόνο μυρωδιά, στον πιο απρόσωπο χώρο κάτω από τις πιο αντιαισθητικές συνθήκες, και όλα από μια μυρωδιά.

Έχω ξαναβιώσει Deja vu ή αλλιώς flashback αλλά ελάχιστες φορές τόσο έντονο και ποτέ ξανά χωρίς να ΔΩ κάτι.

Πάντα θεωρούσα δεδομένο πως deja vu έχεις όταν βλέπεις κάτι και ξυπνάνε υποσυνείδητα μνήμες. Ποτέ δε θεώρησα ότι το "Βλέπεις" δεν έχει σχέση. Μπορεί να βιώσεις κάτι με οποιονδήποτε τρόπο, με οποιαδήποτε από τις αισθήσεις σου. Θα σας έχει τύχη να αγγίξετε κάποιον και να σας έρθει στο μυαλό ο τρόπος που αγγίξατε κάποιον, άλλο καπου αλλού.

Οι αισθήσεις μας έχουν μνήμη λοιπόν. ΌΛΕΣ και μάλιστα οι υπόλοιπες εκτός της όρασης έχουν ακόμη πιο έντονη αντίληψη αφού πάντα η εικόνα αποσπάει την προσοχή από τα πραγματικά σημαντικά. Χαίρομαι που εκτός από εμένα (το συνηδειτό) και όλα τα άλλα μέλη μου είναι σε εγρήγορση και καταγράφουν όσα βιώνω ώστε να μου θυμίζουν, όποτε νομίζουν, τα σημαντικά πράγματα που πρέπει να θυμάμαι. Να θυμάμαι τα λάθη μου και να καταλαβαίνω τα θέλω μου.

Τάνια Τσανακλίδου - Μαμά γερνάω

2009-01-28T00:26:00.003+02:00

Όταν κάποια τραγούδια δεν χρειάζονται λόγια ανάλυσης...

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

Αρκάς - Τα περίεργα του κόσμου

2009-01-25T18:57:00.003+02:00

Χαχαχα. Γελάω ακόμη και κατά τη διάρκεια που γράφω το post.

Το καταπληκτικό στον Αρκά είναι ο αριστουργηματικός τρόπος που χρησιμοποιεί την καθημερινότητας μας σαν υλικό δημιουργίας των χιουμοριστικών του κειμένων.

Το σημαντικότερο όμως είναι τα νοήματα που δίνει μέσα από τα σκίτσα και του χιούμορ. Πράγματι λοιπόν, ένα από τα ποιο ξεκαρδιστικά, περίεργα και φοβερά εκνευριστικά πράγματα αυτού του κόσμου είναι πως για την πιο ανιδιοτελή, καλωσυνάτη πράξη υπάρχουν κάποιοι που θα τη δουν και θα τη σχολιάσουν με τον χειρότερο τρόπο. Ενώ πράξεις μεγάλης κακίας, απάνθρωπες, με δόλο υπάρχουν αυτοί που θα τις παρουσιάσουν με τον καλύτερο τρόπο, θα τις εγκρίνουν και θα τις υποστηρίξουν .

id est (i.e.) blogοχώρος

2009-01-25T05:48:00.006+02:00

Για τον καθένα το blog του προσφέρει μια διέξοδο σε μια ανάγκη - συνήθως καταπιεσμένη - που δε μπορεί να εκφραστεί διαφορετικά.

Για μένα είναι το alter ego μου, μια αόριστη οντότητα του άλλου εαυτού μου που μάλλον κανείς δε γνωρίζει.

Πάντα πίστευα πως πίσω από τους πιο κοινωνικά-χαμογελατούς (κοινωνικά το επισημαίνω) ανθρώπους που συναντάω κρύβεται ένας θλιμένος ή μόνος εαυτός. Και έχει αποδειχθεί, αρκετές φορές.

Τα αντίθετα έλκονται ακόμη και μέσα στον ίδιο άνθρωπο ή αλλιώς το ένα καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου.

Πριν λίγες ώρες δεν είχα καμιά διάθεση για blogging, για να μοιραστώ ή να μοιράσω. Μετά από ένα βράδυ με μπουζούκια και λαϊκά όπου άρχισε από ποιοτικά και τελικά μας το γύρισαν στα κλαρίνα, τα οποία μπορεί να παλευτούν σαν διασκέδαση αν καταστεί ανάγκη μέσα από άφθονο αλκοόλ αλλά με χαλάνε, θα μπορούσα να ακούω ή να κάνω κάτι πολύ καλύτερο εκείνη την ώρα, έτσι στο γυρισμό αμέσως ένιωσα τη διάθεση αυτή να αντιστρέφεται.

Δε με εκφράζει και κάπως πρέπει να αντισταθμίσω την χαμένη αυτή τροχιά. Να πω κάτι, να το επιδείξω στον εαυτό μου. Να βρω το equilibrium με κάποιο τρόπο.

Id est το blog μου.

Κατερίνα Γώγου - Ο Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων

2009-01-19T02:59:00.008+02:00

Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ' όλα αληθινοί.
Όπως αναφέρει κάποιος φίλος γι' αυτήν στο Ιnternet: "Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι 'ποιητές' έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ' όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες...". Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο "συνομίλησε". Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι' αυτό σπάνια γίνονταν γι' αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: "Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων". (Αυτούσιο από τη χρήστη Kirkh70 - YouTube)

Το όνομα Κατερίνα Γώγου το γνώρισα τελευταία μέσα από κάποιες άλλες αναζητήσεις και είναι από αυτά που ακούς και απλά πρέπει να μάθω περισσότερα. Όταν είδα τη φωτογραφία δεν το πίστευα, αυτό το αγγελικό προσωπάκι που έμαθα μέσα από τις ελληνικές ταινίες σε χαρούμενους σκερτέζικους ρόλους και η σκοτεινή, τραγική και οργισμένο ίνδαλμα Κατερίνα Γώγου δε συναντιόντε πουθενά. Το θυληκό μέλος των "Τριών αγίων της πλατείας" εξαρχείων. Ονόμαζε την αυτοκαταστροφή της χόμπυ,ένα παιχνίδι ισορροπίας ανάμεσα σε δύο καταστάσεις,ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.

Η επιθετικότητα ενάντια στον εαυτό της εξαπλωνόταν και στην ποίηση,δεν μπορούσε πια να γράψει,ακόμα και αυτή η τελευταία διέξοδος έμενε κλειστή για εκείνη:

"Γυρνάω,σπάω τα δάχτυλα μου ανάποδα.Τα σπάω/Ξανά.Ξανά αυτοακρωτηριασμός./Ποτέ πια δεν θα ξαναγράψω.Τα χέρια μου γίνονται γάντζοι./Μαρκαδόροι μεταλλικοί.ΑΠΕΒΙΩΣΕ γράφω". Ο ψυχίατρος Αθανάσιος Αλεξανδρίδης ανέφερε σ ένα άρθρο για τη θεατρική συγγραφέα Sarah Kane ότι έγραφε μέχρι να πεθάνει και πέθανε,όπως όλοι οι ποιητές που επέλεξαν την αυτοκτονία όταν εξέπεσε η γραφή.Αυτό ισχύει και για τη Γώγου,για την οποία η σύνδεση ανάμεσα στη συγγραφή και στη ζωή υπήρξε πολύ έντονη κάνοντας την τέχνη της απόλυτα βιωματική.Ο θάνατος της τυπικά δεν ήταν αυτοκτονία,αλλά ο δρόμος που έφτανε στο θάνατο ήταν καθαρά αυτοκαταστροφικός. (Αυτούσιο από τη χρήστη Kirkh70 - YouTube).

Ο Νόστος

2009-01-19T02:04:00.005+02:00

Υπάρχουν κάποιες λέξεις που με γοητεύουν στο άκουσμα τους. Ακόμη και αν δεν τις έχω ξανακούσει ή δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνουν, αυτή είναι η τελευταία μου προσθήκη...

Η λέξη Νόστος,

είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει, επιστροφή του ξενιτεμένου στην πατρίδα. Σύμφωνα με τα λεξικά, προέρχεται από το ρήμα νέσομαι που θα πει πλησιάζω, ενώνομαι…

Η λέξη Νόστος,

ζει αιώνες στην καρδιά των ελλήνων της διασποράς και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, για να θυμίζει ότι ο Οδυσσέας δεν είναι μόνος. Αλλά έχει συντροφιά χιλιάδες, εκατομμύρια ελλήνων σε ολόκληρη τη γη.

Η λέξη Νόστος,

είναι ταυτισμένη με τον έλληνα μετανάστη. Για να έχεις δίψα

επιστροφής, σημαίνει ότι κάποτε ξεκίνησες το μεγάλο ταξίδι. Και ο Νόστος γεννήθηκε με το ταξίδι του έλληνα, το ταξίδι της ζωής, το ταξίδι του

ανθρώπου, που τον κινεί η ελπίδα για το καλύτερο αύριο.

(Γιώργος Δουατζής)

Δηλαδή όπως λέει και ένα τραγούδι Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι, μα όσοι ταξίδεψαν γυρεύουν την Ιθάκη

Ζω το εγώ ή προσπαθώ?

2009-01-18T06:52:00.004+02:00

Υ.Γ. Φύγε έρωτα.. φύγε

Πότε θα σε βαρεθώ να σε αλλάξω πότε θα σε βαρεθώ,

πότε θα σε βαρεθω να σε απαλλάξω απ' όσα σου ζητώ.

Κι αν βγαίνω και καλά περνώ, οι δύσμοιρες στιγμές της μνήμης,

σαν τότε, κάλλιστα και τώρα γυρνάν μες το μυαλό μου,

και της αγάπης την ευχή θυμίζουν στο πλευρό μου.

Τότε η νιότη με ξεγέλασε και την πλευρά την αληθεί δεν είδα,

σαν μοίρα με ξεγέλασες, θεά ζωή ,και άφησα ότι είχα συλλαβίσει.

Σαν το μωρό που πρώτη φορά γυρεύει την αλήθεια

ξαφνιάστηκα και εύκολα τη θυγατέρα άφησα απο δίπλα μου να φύγει.

Που ύφαινε εν μια νυκτί της μοίρας τα τερτίπια.

Κι εγώ γυμνός, περήφανος, άφησα πλέον τη μοίρα να κυβερνά τη ζωή και ήρεμος να χαίρω.

Μα αν η ζωή να λογαριάσει δεν σκιάζεται της μοίρας τα γραμμένα,

τότε εγώ και μόνο εγώ υπεύθυνος θα στέκω.

Συγχώρα με αν πλήγωσα τις κουρδισμένες νότες,

δεν πρόσεξα τις έμορφες που χάρισες συ ρότες,

δεν άφησα και την ψυχή ως είθισται να νιώσει, γιατί δεν αξιολόγησα σαν έπρεπε τη νιότη.

World player of the year - Φοβερή διαφήμιση

2009-01-16T14:52:00.004+02:00

Μια καταπληκτική διαφήμιση έβγαλε η Nike για την ανακήρυξη του παίχτη της χρονιάς 2008 Cristiano Ronaldo. Διαφήμιση όχι τόσο βασισμένη σε ειδικά εφέ αλλά αντίθετα ανθρωποκεντρική (από τις σπάνιες περιπτώσεις της εταιρίας έχω την εντύπωση), χρησιμοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τα ακραία συναισθήματα που εμπνέει σε φίλους και "εχθρούς" δένοντας τα άψογα με δημιουργικές ιδέες στο μοντάζ.

Ο Κοεμτζής, ο καθρέφτης μας

2009-01-12T22:54:00.009+02:00

Αφιέρωμα στον Νίκο Κοεμτζή διοργάνωσε ο Ιανός σήμερα το βράδυ.

Ο Νίκος Κοεμτζής πασίγνωστος τη δεκαετία του 70 από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Πάμπολοι τίτλοι: "Γεννημένος φονιάς", "Μανιακός", "Αδυσώπητος", "Θύτης και θύμα" ...

Αλληλένδετα δεμένος με τη λέξη Παραγγελιά, μια ζεϊμπεκιά. Ο "ήρωας" φονιάς χαρακτηρίστηκε από άλλους. Ένας χαρατήρας που κυνηγήθηκε όσο λίγοι στα χρονικά της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, θεμιτής και αθέμιτης.

Προερχόμενος από φτωχή οικογένεια με 3 αδέρφια μεγάλωσε τρώγοντας ξύλο από μικρός από τα παιδικά του χρόνια στο σχολείο γιατί δεν είχε ξύλα να φέρει για την ξυλόσομπα του σχολείου (όπως κάθε παιδί έπρεπε). Στα δύσκολα χρόνια της χούντας ήταν γνωστός οργανωμένος αντιστασιακός, οι χίτες και οι ατυνομία τον παρακολουθούσαν οπουδήποτε και τον ξυλοφορτώνανε σε μάχες με κάθε ευκαιρία. Ένα βράδυ πήγε με την οικογένεια του στα μπουζούκια όπου έκανε παραγγελιά για τον αδερφό του ένα ζεϊμπέκικο. Τότε ο όρος παραγγελιά ήταν ιερός νόμος και χορευόταν μόνο από έναν προς ένδειξη σεβασμού. 3 μπάτσοι δεν σεβάστηκαν ούτε αυτό αλλά σηκώθηκαν και χόρεψαν αυτοί σπρώχνοντας τον αδερφό του. Αυτό ήταν, δεν άντεξε άλλο, το νήμα της ισσοροπίας διαλύθηκε μπροστά στα μάτια του, έβγαλε την πεταλούδα και φωνάζοντας το μυθικό στους γνώστες της ιστορίας "παραγγελιά ρεεε" σκότωσε με οργή και τους 3, τραυματίζοντας μέσα σε παραλήρημα άλλους 6 ανθρώπους.

Καταδικάστηκε σε 3 φορές ισόβια, έζησε 1000 μέρες σαν θανατοποινίτης στις φυλακές της Αλλικαρνασσού και κατόπιν σαν ισοβίτης σε άλλες 3. Έγινε ιστορική ταινία του Τάσσιου "Η παραγγελιά" και τραγούδι που τάραξε τα νερά στα χείλη του Σαββόπουλου "Το μακρύ ζεϊμπέκικο". Λένε ότι έσωσε τον διοικητή των φυλακών από εξέγερση και ότι είχε δικούς του ηθικούς κανόνες που επέβαλε στους γύρω του.

Υπηρέτησε 23 χρόνια την ποινή του καταδιωγμένος και υπομένοντας όσα του κατάφερε το σύστημα ακόμη και κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του (3 σκοτωμένοι αστυνομικοί? Δεν θα τον άφηναν ήσυχο). Όταν βγήκε συνέχισε να τιμωρείται. Απαγορευμένο από την αστυνομία να γυρίσει στο σπίτι του, τον τουλουμιάσανε στη Θεσσαλονίκη όταν το επιχείρησε και γύρισε άρον άρον στην Αθήνα. Η αρραβωνιαστικιά του πείστηκε τελικά να τον αφήσει και να κόψει κάθε επικοινωνία.

Πουλάει πλέον στο μοναστηράκι και τους δρόμους και όπου βρει το βιβλίο που ο ίδιος έγραψε. Παράνομα αφού παρά τις προσπάθειες του δε μπόρεσε να βγάλει άδεια μικροπωλητή ώστε να νιώσει κι αυτός πως δεν κλέβει άλλο από την κοινωνία, πως είναι νόμιμος πολίτης, ισότιμος τουλάχιστον απέναντι στο νόμο γιατί στα μάτια όλων δε θα γίνει ποτέ και φαίνεται να το ξέρει.

Αποτέλεσε θέμα έρευνας για 30 χρόνια του Γιώργου Λιάνη και η ζωή του έκανε και άλλους γνωστούς να ασχοληθούν κατά καιρούς μαζί του. Στον Ιανό κάποιοι επώνυμοι κορόιδεψαν όταν Σαββόπουλος, Παύλος Τσίμας, Λιάνης, καθηγητές σωφρονιστικών θέλησαν να περάσουν το μύνημα πως τιμωρήθηκε αρκετά, πρέπει να του επιτραπεί πλέον να ζήσει με λίγη αξιοπρέπεια στα 70 του χρόνια. Και αυτοί οι άνθρωποι που κορόϊδεψαν και γέλασαν ήταν από αυτούς που πήγαν εκεί ενδιαφερόμενοι για το δράμα του αλλά και την ιστορία του, πήγαν εθελοντικά. Φαντάσου δηλαδή το 99% των γύρω του αυτούς που δεν πήγαν.

Αλήθεια πάντως το σκηνικό ήταν εντυπωσιακά στημένο, δασκαλεμένος μου φάνηκε, όταν του δώθηκε ο λόγος νεράκι βγήκαν τα λόγια από το στόμα του προσπαθώντας να αγγίξει με το λόγο του μεταξύ μαντινάδας και ποίησης. Έχει γράψει και περί τα 70 ποιήματα στη φυλακή, εντυπωσιακά πράγματι κάποια που άκουσα. Ξάστερες οι ερηνείες που τον κυνήγησαν, και πιθανότατα να τον κυνηγούν ακόμη, δίνοντας ωστόσο έμφαση στην άγρια μοίρα του και την κοινωνία του τον προετοίμασε για τις πράξεις του μέσα από τα δύσκολα χρόνια αλλά και τη μεταχείριση του έως το μοιραίο βράδυ.

Δε μπόρεσα να τον χειροκροτήσω όπως οι περισσότεροι ωστόσο, ήταν πολύ μπερδεμένο βράδυ. Τα συναισθήματα ανάμοικτα. Όταν έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο που έσφαξε στεγνά κόσμο, να μου πεις χίτες, αστυνομικοί της Χούντας, δεν είμαι αμερόληπτος δεν τους βάζω δίπλα σε απλούς ανθρώπους, δεν τους βλέπω αθώους. Και πάλι... γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να δεχτούμε πως κάποιος τιμωρήθηκε αρκετά για όσα προκάλεσε και να τον συμπεριλάβουμε στην υπόλοιπη κοινωνία στην οποία ζούμε, στην οποία καθημερινά συναντάμε και χειρότερους, αδεισώπητους χωρίς τύψεις και ενοχές που όμως δεν κάναν φυλακή για φόνο, αυτό τους κάνει καλύτερους?

Το σωφρονιστικό μας σύστημα είναι από τα αθλιότερα, άνθρωποι μπαίνουν φυλακή και βγαίνουν χειρότεροι, αυτοί που τα καταφέρνουν χωρίς να δώσουν δικαίωμα δεν πρέπει να επιβραβεύονται? Δεν πρέπει να θεωρούνται ισάξιοι, δεν έχουν ανθρώπινα δικαιώματα αυτοί? Είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσεις τις ταμπέλες που κάποιοι έβαλαν, ακόμη και για κάποιον που έπεισε ακόμη και τον γιο ενός από τα θύματα του για την ειλικρινή μεταμέλεια του.

Πόσο σκληρό είναι να τιμωρείται κάποιος όλοι του τη ζωή στη φυλακή για τις πράξεις του και όταν βγαίνει και ολοληρώνει το χρέος σου απέναντι στη δικαιοσύνη, τότε που ελπίζεις ξανά να ζήσεις και κάτι καλό σε αυτή τη ζωή, τότε να έρχεται η σειρά της κοινωνίας να σε τιμωρήσει...

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Βεργούλες

(Το τραγούδι του σκάνδαλου Κοεμτζή)

Η «Παραγγελιά»

Σωτηρία Μπέλλου - Η ανυπότακτη

2009-01-11T02:35:00.009+02:00

Η Σωτηρία Μπέλλου γεννήθηκε το 1921 στα Χάλια. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας της Χαλκίδας, παρόλα αυτά οδηγημένη από το τρομερό πείσμα της να γίνει τραγουδίστρια αλλά και από τον αδιάλακτο και μάγκικο χαρακτήρα της έζησε μια τόσο πολυτάραχη και δύσκολη ζωή που προορισμένοι να ζήσουν δεν είναι ούτε οι φτωχώτεροι αυτού του κόσμου.

Εκείνη την εποχή τραγουδίστρια σήμαινε κάτι σαν την πόρνη της δικής μας εποχής, πόσο μάλλον για ένα πλούσιο κορίτσι που ανάγκη δεν είχε για τέτοιο "ξεπεσμό". Αποφασιμένη και αγύριστο κεφάλι φεύγει από το σπίτι της για την Αθήνα πριν τα 17 της και άμαθη όπως ήταν παντρεύτηκε κάποιον που της έκανε τα γλυκά μάτια. Στις συνεχείς του απιστίες η μαγκιόρα Σωτηρία του έριξε βιτριόλη στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε 3 χρόνια φυλάκιση.

Εκτίοντας μέρος της ποινής γύρισε σπίτι της όπου έτρωγε ξύλο από όλα τα μέλη για την ντροπή που τους έφερε. Μην αντέχοντας ξαναέφυγε παραμονές του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου με τις σειρήνες να ουρλιάζουν. Τότε πλέον ξεκινάει μια πραγματική οδύσσεια για τη Μπέλου. Στα επόμενα χρόνια δούλεψε μεταξύ άλλων λάντζα, αχθοφόρος στα τρένα ενώ κοιμόταν στα βαγόνια προσπαθώντας παράλληλα να γλυτώσει από τα δεινά του πολέμου ενώ η οικογένεια της είχε χάσει τα ίχνη της.

Το όνειρο της όμως δεν το είχε παρατήσει όταν κάποια στιγμή πήρε μια κιθάρα σε μια ταβέρνα και άρχισε να τραγουδάει όταν την ανακάλυψε ο Βασίλης Τσιτσάνης. Τα χρόνια που προηγήθηκαν την στιγμή της οριστικής αναγνώρισης η Σωτηρία Μπέλλου πάλεψε για τα ιδανικά της με κάθε τρόπο. Ανήσυχο πνεύμα και άνθρωπος-εργάτης η Μπέλλου εντάχθηκε στον ΕΑΜ όπου γλυτώνοντας πολλές φορές τελικά φυλακίστηκε και βασανίστηκε στα κολλαστήρια της οδού Μέρλιν προτού αφεθεί ελεύθερη ενώ στα Δεκεμβριανά πήρε μέρος σαν αγωνίστρια του ΕΛΑΣ όπου κατόπιν φυλλακίστηκε και βασανίστηκε ξανά.

Το μαχητικό της στοιχείο αυτό το πλήρωσε και άλλη μια φορά όταν στο μαγαζί που τραγουδούσε μια μέρα μπήκαν 7 χίτες και της ζήτησαν να τραγουδήσει το "Του αητού το γιο", τραγούδι βασιλικό. Η Σωτηρία αρνείται και πάει να φύγει όταν την πιάνουν και τη "σκοτώνουν" στο ξύλο χωρίς κανένας να αντιδράσει, παράπονο που της έμεινε μέχρι το τέλος. Τότε τραγουδούσε με την Τσιτσάνη στο μαγαζί ¨Τζίμης ο χονδρός¨ τον οποίο δε συγχώρησε για την ατολμία του. Έφυγε και συνεργάτηκε ξανά μαζί του μετά από 25 χρόνια.

Από εκεί και πέρα συνεργάστηκε με τους κορυφαίους μουσικούς (Βαμβακάρη, Παπαϊωάνου...) και συνθέτες της εκπομπής ερμηνέυοντας τραγούδια χαραγμένα στην ιστορία ενώ υπήρξε πάντα πρωτοπόρος στις συνεργασίες της βοηθώντας όσους νέους καλλιτέχνες μπορούσε όταν

άλλοι δεν τους εμπιστεύονταν (Σαββόπουλος, Ανδριόπουλος...). Μας άφησε για έναν πιο εύκολο κόσμο το 1997.

(Πηγές: Στη Ματιά και στον Οδηγητή)

Αυτή ήταν και είναι η Σωτηρία Μπέλλου..Η μεγαλύτερη ρεμπέτισσα του ελληνικού τραγουδιού.

Για μένα όμως είναι κάτι παραπάνω.

Γνώρισα τη Σωτηρία Μπέλλου από το ραδιόφωνο του πατρικού μου.

Όταν το ράδιο έπαιζε τραγούδι της Μπέλλου αμέσως ένα τσιγάρο άναβε και η φωνή του ραδιοφώνου δυνάμωνε.

Το σπίτι μπλυμμήριζε από το μέταλλο της φωνής της και εγώ έλεγα:

"Σιγά καλέ τι είναι αυτά τα αρχαία τραγούδια, χαμηλώστε το...!@#!@#"

ή "Ποιός είναι αυτός με την αγριοφονάρα, ακούστε και τίποτα της προκοπής...".

Η φωνή πάντα έλεγε κάτι σαν...

"Είναι η Μπέλλου. Άκουσε φωνή"

ή "ΕΕΕ ρε. Που ξέρετε εσείς από καλό τραγούδι. Άκουσε για τι μιλάει."

ή "Τα τραγούδια αυτά ήταν απαγορευμένα για χρόνια, μαζευόμασταν σε κουτούκια ή σε σπίτια κρυφά και τα ακούγαμε...που να καταλάβετε τώρα"

Με τα χρόνια έμαθα να την ξεχωρίζω (δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο, φωνή μεταλλική, αδιάλλακτη όπως κι η ίδια).

Έμαθα, όταν έπαιζε Μπέλλου, εύκολα να προβλέπω τις επόμενες κινήσεις που θα ακολουθούσαν γύρω μου,

το άναμα του τσιγάρου,

το ουίσκι,

η λησμονιά,

η εποχή που χάθηκε και δε γυρίζει πίσω.

Και μια μέρα...

στο τραγούδι της Σωτηρίας προέβλεψα ξανά το μέλλον,

είδα τις επόμενες κινήσεις να ξετυλίγονται πριν καν οι ίδιες το αντιληφθούν,

όμως δεν ακολούθησαν ποτέ τη σκέψη μου...

το τσιγάρο δεν άναψε,

το ουίσκι δεν έτρεξε στο ποτήρι

και η φωνή στο ραδιόφωνο παρέμεινε σιγανή,

σχεδόν λυπημένη.

Τότε εγώ και η Μπέλλου γίναμε αδερφές ψυχές.

Σωτηρία Μπέλλου - Δε λές κουβέντα

Σωτηρία Μπέλλου - Με αεροπλάνα και βαπόρια

An extremely compelling Lost theory

2009-01-06T14:29:00.015+02:00

Λοιπόν αυτή την ψαγμένη θεωρία παραθέτω σαν τροφή για το μυαλό εν αναμονή του πέμπτου κύκλου του LOST. We have to go Back...

The Timeline (Main Theory)

Timeline Illustration: Click To Open for Reference

Early 1800’s: The Black Rock was a slave boat crossing the Pacific. The boat was transporting a large

assortment of metallic minerals, which were highly reactive to other forces of magnetism. Unexpectedly, th

e boat encounters the island of LOST. Being that the island has unique magnetic properties, the magnetic materials on the boat “react” with the magnetic forces on the island, and the boat is literally hoisted onto the island. The boat, having strong levels of magnetism, creates a hole in the invisible bubble that surrounds the island – this hole is at coordinate “305”, or the “special location/coordinate” that Daniel’s team travels through to get to the island. Once the Black Rock crashes, the leaders aboard the ship, including Alvar Hanso, begin studies on the magnetic aspects of the island. Their descendents ultimately form the DHARMA initiative in the late 1900’s.

1960’s: The DHARMA initiative was created for the enhancement of the human race. What initially began as a simple research initiative developed into a massive project that was designed to test fate. At some point during DHARMA’S studies, someone managed to leverage the magnetic properties of the island to bend time and space – thus, a time machine was created.

The time machine serves two different functions:

1. one piece of the machine is synced up to the magnetic anomoly that encloses the island. It has the ability to send the entire island back in time - to as far back as when the time machine was created. At the end of season 4, Ben turns the crank to "move the island" back in time to when the machine was created.

2. The time machine also is a phycial device that can transport an individual human back in time, to as far back in time as when the machine was created. In the beginning stages of testing the time machine, DHARMA chose to run tests on animals (namely, polar bears), as to avoid creating any time-related catastrophes or paradoxes. The first initiative of testing the time machine was to see they could extend the life of an animal. They sent a polar bear back in time a few years, and then changed its habitat to see if it could “survive.” DHARMA saw that once polar bears had gone back in time, they could survive off the island, and even in remote extreme climates (such as deserts) – thus making them partially invincible. Realizing the power of this time machine, the leaders of DHARMA opt to only keep limited knowledge of the time machine’s existence. Thus, many of the experiments on the island of LOST are just a façade to conceal the “true” research behind the DHARMA initiative.

Shortly after the experimentation with the polar bears, DHARMA starts sending people back in time. Over a few years of researching the time machine, DHARMA becomes curious to see if this time machine can allow people to alter the course of history. In order to see if people can “change a future that’s already written,” DHARMA begins tasking their time travelers with doing things to alter the course of history. Unfortunately, these time travelers were not able to do anything to permanently alter the future that was already laid out.

Now getting desperate to prove that there’s ANY benefit to the new time machine, the leaders of DHARMA find a group of their own people to involuntarily become “test subjects” of their next experiment involving time travel. This being: can sending people back in time permanently cure them of a deadly virus? Without proper warning, DHARMA releases a virus in an area of the island that infects many of the “test subjects.” Then DHARMA claims that they can cure the disease with this special “device,” that device being the time machine. This, however, is NOT obvious to the test subjects - they just want to get cured, and think the time machine is some type of complex vaccination. As fate would predict, the test subjects go back in time and are c

ured of the virus, only to be later killed by the smoke monster, as the monster is the “physical means” in which the timeline course corrects itself. DHARMA, seeing this smoke monster for the first time, is now officially fearful that this time machine will end up serving no purpose whatsoever. The only thing DHARMA has accomplished is pissing a small portion of their work-force. The surviving test subjects who weren’t originally infected by the virus become a faction of the DHARMA initiative, and are subsequently referred to as the Others/Hostiles – Richard and Jacob are among that group.

1970-1985: Ben’s mother is recruited by DHARMA to come to the island and work on this time machine. After several years of testing the time machine, she too has given up on its abilities. She has also met Richard, the leader of the Others, and he tells her about the horrible experimentation that DHARMA did to his people, resulting in the death of several of his friends. Ben’s mom quickly grows to hate DHARMA for the morals that they’re willing to ignore in the name of science. She deems it her destiny to bring down DHARMA for the pain that they’ve brought upon the innocent. But, instead, she decides to kill two birds with one stone: instead of just leaving the island and possibly angering DHARMA at her departure, she decides to use the time machine to go back in time to the point at which she came to the island. Then, she leaves the island. This way, it would appear to the outside world that she never even left to go to the island. She’s going back in time to re-live 15 years of her life that she lost out on while she was doing testing in the island. Brilliant!

1970: Ben’s mother has traveled approximately 15 years back in time, back to 1970, where she finds herself back in Oregon. She meets a great guy, marries him, and gets pregnant. But, she was childless in the alternate future that she lived out on the island. Unfortunately for her, DHARMA had not yet discovered that connections between the dying children/mothers and time travel. (Remember when Juliet sees the xray of the woman who was only 26, but with a 70-year-old womb? Apparently, a unique effect of time travel is that your womb will always age, however, your body won’t age). When the time comes for Ben’s mom to give birth, she dies, but still manages to produce a baby boy. The reason she died was because the timeline was course correcting to replace her with Ben. In a way, Ben is the embodiment of her, and was thus “created” to fulfill her legacy as the disgruntled DHARMA engineer that would ultimately bring down the shady corporation. It’s Ben’s role to figure out how to “work around” fate, and to find a way to make the time machine “work” without using DHARMA’s methods.

1980: It’s not long after Ben’s mother’s death that their good friend Horace recommends that they go to the island. Horace is likely affiliated with DHARMA, and was sent to investigate Ben’s mother. After finding out about her death, he sent her husband and Ben to the island so that DHARMA could “contain” a potential hiccup in time. When Ben and his dad get to the island, we find out that Ben’s father was merely to become a peon for DHARMA. Ben was the real reason that they came to the island: It was Ben’s legacy to fulfill his mother’s destiny. Ben, unfortunately, isn’t aware of this at the time. He’s just trying to enjoy himself, and make sure his father isn’t too much of a jerk.

1981: After a good bit of time on the island, Ben hears and sees his dead mother outside his house on the island! The reason he sees her is because in an “alternate future,” she was actually alive and working on this island for DHARMA. She appears half-dead to him because her dead spirit is designed to “help Ben understand his destiny” so that he can carry on her legacy. Thus, her spirit is time’s way of course correcting the future.

Shortly after Ben sees his dead mom, he sees Richard in the jungle, who says “you’re not ready.” Richard is a time traveler - and a DHARMA-hater. When Ben first encounters Richard in the jungle, Richard has traveled back in time from the year 2007 to 1970(ish). Thus, while Richard is working with Ben, Richard is not aging. Why did Richard go back in time to get in contact with Ben? To recruit him. Richard knew Ben’s mother in the alternate timeline, so he knows that Ben is an incarnation of his Mother, and that he is some type of prodigy on the island. From there, Richard and Ben then spend their years plotting on how they will ultimately bring down DHARMA, and use the time machine for tests that don’t involve killing people.

1988: Rosseau’s crew was an opposing force to DHARMA. They weren’t affiliated with the Others; however, they were going to the island to investigate “shady business practices” being conducted by DHARMA - These business practices being the releasing of the virus to the locals on the island. Unfortunately, at the point in time, other Others and Ben hadn’t conceived their “master plan” to bring down DHARMA. However, they didn’t want to expose children to the experiments of DHARMA. Once Rosseau lost her baby, she set up a looping signal. That ran for years on the island, but the signal was being blocked by the looking glass.

1981-2007: Ben grows up from the age 10 to 37, planning with Richard and Jacob the “ultimate plan” to wipe out DHARMA, the purge. In the mean time, DHARMA continues to test other unique aspects of the island in order to see if they can leverage the time machine for some other purpose. In the midst of this, DHARMA discovers the magnetic anomaly in the island via the SWAN station. This magnetic anomaly is a bubble that encompasses the entire island. Unfortunately, DHARMA only does some basic tests on this anomaly, as they don’t really know how to use it for anything. During this time, both the others and DHARMA are trying to learn how they can leverage the time machine “for the greater good.”

During the testing of the time machine, DHARMA and the others make the following discover

ies about time travel. Note that there is not a specific “definition” of time travel that applies to the show – time travel is simply used as a concept in the show, and the “weird things” that we see are typically fate’s way of course correcting to preserve something that’s meant to happen in the future.

1. When someone enters the time machine, they can only go back in time – and only to a time where the machine was currently running.

2. When you go back in time, you do not de-age. For example, if you are 50, and go back 10 years in time, you do NOT have your 40-year-old body. HOWEVER, while you are re-living 10 years of your life, you body will not age until you catch up with the time in which you entered the time machine.

3.When you go back in time, you will still have your current hair style, tattoos, bodily organs, and memory. However, say you were paralyzed; fate would need to do some course correction to make sure that you are still able to play your past role in life. Thus, time travel can TEMPORARILY cure any physical ailments you may have had prior to entering the time machine. However, fate will still find a way to paralyze you once you catch up with the current time. Say the first time you were paralyzed, it was because you were pushed out of a window. Because “the universe has a funny way of course correcting,” you may get hit by a car the second time around.

4.When you go back in time, you can only “change” things that don’t have an impact on your destiny. In other words, if you went to church on a specific date in the past, and then went back in time, you wouldn’t necessarily go to church in your new timeline. However, if you changed a belief as a result of going to church the first time around, “fate would find a way to influence you into that belief.” Perhaps you would have a near death experience, or maybe a mysterious person would greet you in a jewelry store and tell you that you need to change your beliefs… or, maybe fate would just kill you since it couldn’t find a way to change your belief.

5. If you go back in time and die, you are not “totally” dead because there has already been a variation of the universe where you were alive in the future. Thus, you become “half dead” until time catches back up. In other words, your presence may be known to some people but not others. Your presence would only be known when you are required to make an impact to fate.

6.If you have never had a child, you cannot go back in time and give birth. Fate does not allow for a new entity to exist in a past where it originally did not exist. Thus fate would either have to kill the mother, the bab

y, or both in order to course correct. UNLESS, fate decides to use the baby or mother to “replace” someone else in the timeline.

7. Basically, the “rules of the time machine” are not governed by any physical definitions of time travel. The “rules,” if you will, are governed by how FATE decides to preserve the timeline. Thus, if you are required to do something profound in a future timeline, fate will find any way possible to preserve the timeline – we’ve seen ghosts and smoke monsters in LOST. So according to the show’s definition of time travel, fate “does have a funny way of course correcting.”

2007: Swelled with hatred, Ben, Richard, and Jacob find a way to hijack the time machine, and go back in time to the year 1996 to wipe out all of DHARMA on the island (The Purge). Note that in Ben’s original timeline from his birth to 2007, Oceanic 815 did not crash on the island and Ben did not come down with cancer. The fact that Ben, Richard and a few others lived out a life to the year 2007 gives them some unique powers: they know that they will technically remain alive until 2007, no matter what happens (unless fate deems their existence as not necessary in preserving their original timeline). This is one reason for Ben being able to survive through the whole power struggle on the island in season 4, and the reason he can take a severe beating from the Losties in almost every episode.

1996 (new timeline on the island): Having gone back in time, and realizing that DHARMA may still have a presence in the outside world, the Othe

rs need to quickly think of something that will prevent DHARMA or Widmore from ever reaching the island. Thus, Ben figures out a way to put the entire island into a “time loop.” This time loop will keep the island suspended in time in the past (in the year 1996) – thus preventing any outside DHARMA people from reaching them on the island. Once Ben and Richard start the time loop, they round up the remaining locals on the island – these people ultimately grow to become the opposing force to DHARMA, the “others.” In order to create this “time loop,” Ben, Richard and Mikhail is able to “sync” the time machine in the Orchid with the magnetic anomaly that encompasses the island – thus giving the Others the ability to send the entire island back in time! They then rig-up the computer system that requires the pushing of a button every 108 minutes; however, this button pushing is actually activating the time machine every 108 minutes. So, for a great number of years, The Others are able to suspend time on the island by “resetting” the time machine every 108 minutes. Unfortunately, one of the downsides to this is that time on the island is contained in its unique magnetic bubble – thus, time in the rest of the world is still running its course. Therefore, island time stays in the year 1996, while real world time eventually reaches the year 2004 at the time of the plane crash. The only way to pass through the island time and the real world time would be to use the “special” coordinate, which is referenced in season 4. Note that in season 3, Ben makes a comment to Richard “Remember when we used to celebrate birthdays?” Well, there wouldn’t be any reason to celebrate birthdays if the Others are repeating time every 108 minutes, and thus not aging.

1996-1996 (8 years elapse on the island): While time is staying constant on the island, the others, now invisible to the outside world, are able to continue tests in time travel. The Others want to start a utopia on the island. They want to keep the island in its time loop forever. They believe that with time stopped on the island, the rules of fate won’t apply. But, what’s the only problem? With time suspended, and the fact that fate always kills mothers and babies, the others need to find a way to pro-create on the island. Thus, they recruit Juliet to explore the known pregnancy issue. They also find a prestigious military officer (Kelvin) to press the button, making him think that he’s saving the world. Meanwhile, the rest of the natives are living out their days while not aging (including Richard, Ben, and all of the others).

Because the island is hidden from the outside world, Ben and Richard have to be careful in letting people on and off the island. Furthermore, you can only leave the island through the “special coordinate” that the Black Rock created over a century ago. If you don’t leave through that coordinate, you could end up leaving in the year that the island exists, which would be at some point in the past – this would require you to find a “constant” between island time and real world time in order to survive. Conversely, if you were to try

to enter the island from the future into the past island time (assuming you don’t use the special coordinate), then your mind would become “stuck” between the island time and the real world time – also requiring you to find a constant. Jacob is also a time traveler with Richard and Ben; however, we haven’t seen him in his “alive” state. At some point in time after Jacob goes back in time with Richard and Ben to start the time loop, Jacob dies. However, being that Jacob lived in a previous timeline on the island up to the year 2007, his “spirit” is able to stay alive in order communicate with Ben and Richard.

1996-2004 (Off-Island Time): While the island is stuck in the year 1996, all of the main characters of LOSTS’ lives play out via flashbacks. We see the initial backstories from their seconditeration through time. Keep in mind that when Ben, Richard and Jacob lived out their first timeline to the year 2007, the plane did not crash. The Losties’ flashbacks that we see in seasons 1-3 are taking place as the Others are in the time loop on the island (or the Other’s second iteration through time) – and the flashbacks are designed to represent how fate changed the lives of the Lostiesto ultimately bring them to the island.

For example, in Jack’s original timeline, his father was perfectly normal and didn’t end up getting killed in Australia; however, when Ben went back in time, fate created a series of events in Jack’s timeline, which ultimately brought him to the island. The same applies for all of the other Losties.

1996 (Island Time - around 2001 in Off-Island time): Richard and Ethan leave the island via the special coordinate, about 5 years into the time loop to carry out a recruiting mission. (note that Richard also traveled back in time back in the early 1970’s, or earlier, to begin conditioning Locke to ultimately come to the island). Richard and Ethan pinpoint Juliet to explore the child birth issue o

n the island. She is genuinely a good person, and will do anything to help her sister. However, she is not aware of the time loop which is occurring on the island, and Ben is using her lack of awareness to keep her at the island. Since Ben was from the future, he knew that Juliet’s husband would get hit by a bus on a certain date – so he strategically timed Richard and Ethan’s visit to be a few days prior to the husband’s accident, knowing that would be a trigger to get Juliet to the island.

Also, Ben knew that Juliet’s sister would ultimately get cured of her cancer and have a baby girl. That’s why Ben is so persistent on the fact that if Juliet comes to the island, that they can cure her sister. Thus, Ben isn’t a liar. He knows from his past timeline what is going to happen, and he’s manipulating things based on his knowledge.

1996 (Island Time - around 2001 in Off-Island Time): Widmore was a former DHARMA member, and has had much experience working in time travel. He is greedy and used time travel to go back in time and place bets - which ultimately lead to him becoming a multi-billionaire in the real world. However, he was currently off the island when Ben started the time loop, and now he can't find the island. He acquires the Black Rock journal at the auction, because he knows this will give him the coordinates to get back to the island.

Widmore hires Libby’s husband to be the first “test subject” to try to reach the island. Widmore give’s Libby’s husband a boat with pre-programmed coordinates – this will ultimately allow him passage into the island, through the time barrier. However, Libby’s husband unexpectedly dies, and she hands the boat over to Desmond. It’s unclear whether or not Widmore is intentionally sending Desmond to the island just to get rid of him, or if it’s a total coincidence that the boat ends up in Desmond’s hands.

2004 (Off-Island Time): Oceanic 815 crashes on the island because Desmond temporarily stopped pressing the button to reset the island time back 108 minutes. Not pressing the button temporarily stopped the time machine from harnessing the power of the magnetic bubble, thus creating an opening over the island the split second Oceanic 815 flew over – 8 years into the island timeloop, and in the year 2004 outside the island. The resulting power of the current flowing through the magnetic field ripped the plane in half. We, as viewers, are left with two huge questions: was it a complete coincidence that the plane just happened to crash over the island leading Locke to not press the button OR did DHARMA somehow engineer this plane crash to happen the exact second that the plane flew over the island, knowing that specific group of peopl

e would free the island of its time loop? That, my friends, brings us back to the theme of LOST – did fate cause the plane crash, or had DHARMA staged certain “characters” to ultimately “lead” our heroes to the island… OR was it some combination of both fate and the work of DHARMA?

After the plane crashes, our heroes now exist in the year 1996 on the island. They are all still the same age that they were in 2004, and they are existing in a new timeline in the year 1996. Locke is healed because he hadn’t gotten into his accident until around 2002 – the same with Rose. Also, in the original timeline of the universe, Oceanic 815 did NOT crash. Therefore, if the losties ever got off the island and back into the year 2004, fate would deem that they survive at least until 2007 (which was how far the future had been written in Ben’s original timeline).

1996 (island time): All of the events in the first 2 seasons of LOST take place. The hatch is discovered and Locke ultimately ends up not pressing the button and Desmond turns the fail safe. The turning of the fail safe disconnects the Swan with the time machine, and now the island time is officially moving again; however, the purpose of the fail safe was to permanently set time back to the original start date of 1996! Now the island is moving at about 8-9 years behind real world time. When Desmond turned the fail safe key, his life flashed before his eyes… Well, actually, he got to “re-live” about 9 years of his life! He got to relive being rescued from the island, witnessing Charlie’s death, and then starting his life up again off the island, meeting Penny, and then ultimately coming back to the island, thus creating a full loop for his life story. Desmond could not escape his fate. The reason only Desmond got to re-live his life was some function of him being the “key turner” OR the fact that he was exposed to the extreme magnetic radiation levels in the hatch (which is referenced in Season 4). I’d venture that he was probably “at the heart of magnetic bubble” thus, he was a little more clairvoyant to his alternate future than say, the folks who were out on the beach. And, that is ultimately how he gets “flashes” of Charlie’s death. Who knows how many times Desmond actually got to “re-live” his life. And, each time Desmond re-lived his life, he saw what would ultimately lead our heroes to getting off the island – and that would be Charlie sending out the message.

2004 (Off-Island time, after the plane crash): Widmore stages a fake Oceanic 815 plane crash because he has gotten wind that the plane may have entered the secret DHARMA research island. The fact that the plane can’t be found at the island’s location leads Widmore to believe thatthe time machine is still up and running. Widmore, already having profited from time travel, still wants to get hold of it to make even more momey.

On another side of the power struggle, there are a few DHARMA folks left in the real world, who also are desperately trying to get back to the island to preserve the original timeline. Once DHARMA discovers that Widmore is sending a ship to the island, they round up a small crew to travel to the island as spys: Naomi, Farada

y, Lapidus, etc.

Ben is on the third point of this power triangle. He knows that he’s destined to survive until at least 2007 – yet in his original timeline, he didn’t have to

deal with this struggle. However, since Ben believes that there is a pre-written future for him, he doesn’t have much fear that Widmore or DHARMA will ever be able to succeed in bringing him down. So, with that, Ben sends Tom off the island to recruit Michael to destroy everyone on the boat: DHARMA and Widmore’s folks. So, from Ben’s perspective, he’s killing two birds with one stone.

1996 (island time): after Desmond is able to finally lead Charlie to his destiny and losties remove the blocking-signal, Jack is able to communicate to the freighter using Naomi’s device. Her device is a specially manufactured DHARMA device that allows Naomi to communicate in the past (on the island) with the future DHARMA in 2004 (on the freighter). Note that even Sayid pointed out how futuristic the device was – it’s futuristic because it’s used to communicate between different times!

Daniel has his friend on the freighter launch a payload in order to “test” the special coordinate that allows passage from the island

. If the payload had been launched very far away from the special coordinate, it may have arrived as much as 8 years later in time! The fact that the payload arrived 31 minutes suggested to Daniel that they had almost found the exact coordinate. When the doctor was thrown off the boat and killed, he didn’t drift as close to the coordinate, thus he arrived at a different time as well. As for the motives of Naomi’s crew - these are working for DHARMA, they are not happy, and they are after Ben. They want to know why DHARMA was wiped out on the island.

1996 (Desmond’s timeline): As Sayid and Desmond leave the island, they pass through the time barrier between the island time and the real world time. In other words, Desmond is instantly passing from the islan

d time of 1996 to the future time of 2004. Only Desmond is impacted by the “time transition,” because he was originally exposed to the high levels of the magnetism (aka radiation) in the SWAN hatch for the past 3-4 years. While Desmond makes the transition, his mind is meshed with the 1996 version of himself. Daniel understands exactly what is happening to Desmond – so he uses his communication device to talk to the 2004 version of Desmond in order to create a “constant” for himself so that he could eventually make it off the island. That is why when Daniel checks his log; he is able to see the newly written content, saying that “Desmond is his constant.” Daniel wasn’t actually changing the past by asking Desmond to make contact, he was just trying to figure out how he could get off the island, and back in to the present year of 2004.

Unfortunately for Daniel, Naomi, and their crew, they were hand selected by DHARMA to be guinea pigs. We’d seen in th

eir flashforwards that they possibly knew too much about DHARMA – thus they were expendable.

As for the other crew member on the freighter who’s experiencing Desmond’s symptoms – that guy attempted to get to the island

, but didn’t pass through the special coordinate. As a result, his mind was sent from 2004 to 1996, and he didn’t have a “constant” to keep his mind connected between the two timelines. As a result, he died. So, the only true way to get to the island is through the special coordinate, which allows passage between timelines.

1996 (island timeline): Once the power struggle on the island plays out, 6 “survivors” emerge and leave the island: Jack, Kate, Hurley, Sun, Aaron and Sayid. As they are in the helicopter, leaving the island, Ben turns the crank in the Orchid station. This crank is another type of "fail safe." It is using the magnetic properties surrounding the island to send it even further back in time - I'm guessing that it goes all the way back to the year 1960!

2005: When Ben turns the crank in the Orchid station, fate immediately places him off the island, in the year 2005, in the desert. His role is to now use Sayid to help course correct to ensure that the future to 2007 plays out according to plan. Sayid is likely working for Ben because he has promised S

ayid that they will go back in time “after their work is done” and Sayid would get a second chance with Nadia. It is likely that Ben’s targets must die in order to preserve the new timeline – perhaps they are members of DHARMA, and once Ben can eliminate all of them, they will be able to easily reach the island. It’s clear, however, that Ben’s interest is now taking over DHARMA and regaining control over their time machine. Once he can obtain that, he can travel back in time to 1960, go back to the island, and change the past to ultimately create a new future.

1960 (new timeline on the island, with Locke and Richard): Locke has now travelled back in time many years. He has become the leaders of the others on the island. Note that because the swan is now destroyed, the island and all time exists relative to Locke, in the year 1960. Now Locke has teh ability to re-shape almost 50 years of the past. And what happens? Nothing! As fate would have it, Locke can't alter the past. Once Locke gets back to the year 2003, DHARMA starts infiltrating the island again. Locke loses control, and flees the island. The island is ultimately destroyed in the year 2003 by DHARMA, and that is why it disappears from view when the "6" leave via helicopter - because in the new timeline that Locke created, the island no longer exists in the year 2004!

2007: Jack has lived about 3-4 years off the island in the new timeline. Locke has made contact with the "6" because he believes he can take them back in time and to the island, and they will ultimately be able to prevent the island from being destroyed (along with all of the other survivors of 815, who were destroyed with the island). Ben and Widmore are also trying to find the island - but they can't because the island can only be found by traveling back in time

Olympe de Gouges and the Rights of Woman

2009-01-04T18:47:00.004+02:00

Παρακολουθώντας μια υπέροχη σειρά της ΕΤ που μόλις πριν λίγο ανακάλυψα ήρθα να γνωρίσω μια φυσιογνωμία που αγνοούσα μέχρι και πριν μισή ώρα και η οποία μέσα από την τραγική της μοίρα ήταν κύριως συντελεστής της αλλαγής της κοινωνίας ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και δει τα δικαιώματα της γυναίκας. Παραθέτω παρακάτω αυτούσιο το άρθρο για την Κυρία ντε Γκουζ αλλά πρώτα ας γράψω τα σημαντικότερα ώστε να τα μάθω κι εγώ πρώτα (repeat makes perfect).

Η Ολυμπία ντε Γκουζ υπήρξε Γαλλίδα θεατρική συγγραφέας, συγγραφέας και γνωστή φεμινίστρια την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης (1789-1799). Όι κάτοχοι πολιτικών δικαιωμάτων του Γαλλικού κράτους - όλοι άντρες έως τότε - διαμαρτυρόμενοι για την κοινωνική δομή της Γαλλικής κοινωνίας εξέδωσαν περί το 1789 την περίφημη "Διακύρυξη των δικαιωμάτων των αντρών και των πολιτών" με την οποία διεκδικούσαν την ίση μεταχείριση κάθε πολίτη ανεξαρτήτως κοινωνική

ς βαθμίδας. Μερικά χρόνια μετά εκδίδεται η "Διακύρυξη των δικαιωμάτων των γυναικών και των πολιτών" από την Ντε Γκουζ, και γίνεται η πρώτη διδάξας.

Στο μανιφέστο της η Ντε Γκουζ επισημαίνει την ικανότητα των γυναικών στη

λογική καθώς και τη λήψη αποφάσεων εκτός των έως τότε γνωστών συναισθηματικών χαρακτηριστικών. Η Ντε Γκουζ θέτει τη γυναίκα στο απόλυτο ίσ

ο του άντρα και όχι συμπαραστάτρια, καθώς επίσης εκθέτει την ανάγκη για δικάιωμα των γυναικών να δημοσιοποιούν το δικαίωμα του πατέρα των παιδιών τους, το οποίο δεν είχαν έως τότε και εν συνεχεία απαιτεί ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εκτός γάμου παιδιών με αυτά από προέρχονται από νόμιμο γάμο. Οι διεκδικήσεις αυτές προκαλούν τρηγμούς στην εώς

τότε Γαλλική κοινωνία καθώς εκτός των άλλων θα σημάνει και την σεξουαλική απελευθέρωση της γυναίκας εκτός γάμου, το οποίο αποτελούσε αναφαίρετο δικαίωμα του άντρα χωρίς κίνδυνο αντιμετώπισης τυχόν ευθυνών.

Για αυτά τα δημόσια διεκδικούμενα δικαιώματα ισότητας η Ολυμπία Ντε Γκου

ζ συνελλήφθη και καταδικάστικε σε θάνατο διά απαγχονισμού το 1793, στην αναφορά του θανάτου της αναφέρονται τα εξής:

"Olympe de Gouges, born with an exalted imagination, mistook her

delirium for an inspiration of nature. She wanted to be a man of state. She took up the projects of the perfidious people who want to divide France. It seems

the law has punished this conspirator for having forgotten the virtues that belong to her sex."

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Εγώ έχω να πώ πως όποιος γεννήθηκε με το χάρισμα και την κατάρρα να βλέπει με το πρίσμα της ανθρώπινης ηθικής και αξιοπρέπειας πέρα από τάξεις, θρησκείες και χρήματα γνώρισε κατά κανόνα τον προσωπικό εξευτελισμό και την κοινωνική καταγραυγή στην κοινωνία που έζησε και δεν έζησε αρκετά ώστε να νιώσει άξιος του καλλύτερου μέλλοντος που μας πρόσφερε.

(Πηγή: http://womenshistory.about.com/library/weekly/aa071099.htm)

Θάλασσα του πρωϊού

2009-01-04T14:33:00.002+02:00

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.

Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού

λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα

ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά

(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·

κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,

τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Χριστούγεννα, πίσσα και πούπουλα

2008-12-26T05:35:00.003+02:00

Η μέρα..Χριστούγεννα

Η ώρα..21.30

Η διάθεση..χριστουγενιάτικη, που σημαίνει ευτυχία στον γύρω κόσμο.

Είμαι στην οδό Πειραιώς και περνάω τη διαστάυρωση με την Ιερά οδό, ανεβαίνω προς Ομόνοια.

Και ξαφνικα..

Δεξιά μου περνάει ένας άνθρωπος με ένα μπουκάλι φτηνό ουίσκι στο χέρι και ένα άλλο περιμένει στη σακούλα, αμέσως αμέσως δίπλα, μια όμορφη μαυρούλα τραβολογιέται από δυο παληκαράδες του ίδιου χρώματος.

Το φανάρι ανάβει πράσινο και ο άνετος με την άνετη ζωή στο αυτοκινητάκι του τους προσπερνάει έτσι απλά και πάει παρακάτω.Έχει κίνηση πριν την Ομόνοια.

Ανάμεσα στα κόκκινα φώτα και το ψιλόβροχο ξεχωρίζουν μερικά παλικάρια μεταξύ μειονοτήτων που σα να ψάχνουν να αγοράσουν κάτι..αλλά δεν το παίρνουν εύκολα.

Στα δεξιά μια παρέα πακιστανών με μπουκάλια στην τσάντα και αμέτρητη θλίψη στα μάτια που να θαμπώσει στο λεπτό μπορεί το λαμπύρισμα από τα αμέτρητα λαμπιόνια των δρόμων οδεύουν προς το υγρό, αφιλόξενο σπίτι τους μακριά από τους αγαπημένους τους να "γιορτάσουν" τα Χριστούγεννα.

Το φανάρι ανάβει ξανά και η αυτοκινητοπομπή ξεκινά. Άνετοι δε βιαζόμαστε έχουμε και καλοριφέρ αναμμένο.

Φτάνω στην πλατεία ομονοίας. Μια πιτσιρικο-παρέα με 4 αγόρια και μια κοπέλα κάθεται καταγής. Οι μισοί έχουν το απόλυτο χάος στο βλέμα τους, οι άλλοι μισοί προσέχουν τον περίεργο που τους κοιτάει απτό ζεστό παράθυρο του αυτοκινήτου του, αλλά σιγά το νέο, ξαναγυρνάνε στη θέα του πεζουλιού. Η κοπελίτσα σηκώνεται πέρνει έναν 50ρι τύπο χειρότερο από αυτούς που δε μπορεί να σηκώσει ούτε το κεφάλι του, και πάνε προς ένα ξενοδοχείο δίνοντας ραντεβού σε λίγο με την παρέα της. Μόνο ένας μπορεί να σηκώσει το κεφάλι του ώστε να την προσέξει.

Και το φανάρι ανάβει ξανά, αναίμακτα περνά και αυτή τη νύχτα, στο κέντρο της Αθήνας, στο κέντρο της Ελλάδας, εκεί που τα όνειρα καταστρέφονται. Εκεί που το μέλλον της κοινωνίας μας καταρέει χωρίς καμιά βοήθεια.

Ποια χριστούγεννα και ποια παραμύθια, μπήκα σε έναν αλλοτινό κόσμο 5 λεπτά από το σπίτι μου, κόσμος υποφέρει και οικογένειες πονάνε πίσω από αυτό τον κόσμο, κι εμείς πάμε για ποτάκι βυθισμένη στον μικρόκοσμο μας.

Να τα παρατούσα όλα ήθελα, να έκαιγα και εγώ τον τετράτροχο σκλάβο και να έσπαγα ότι έβρισκα, αλλά δεν το έκανα. Δεν αντέχω όμως άλλο να βλέπω αυτή την κοινωνία να μη δίνει φράγκο...

ΤΑ ΧΩ ΜΙΣΗΣΕΙ ΤΑ ΟΛΟΧΡΥΣΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ

Μ' ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΕ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ

ΝΑ ΧΕΤΕ ΥΠΟΨΗ ΣΑΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΦΑΩ

ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΟΠΟΥ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ

(Μίλτος Πασχαλίδης - Οι ντομάτες)

Αφήγηση - Μίλτος Πασχαλίδης

2008-12-24T12:41:00.000+02:00

Όταν μια εικόνα αξίζει όσο όλες οι λέξεις - Φωτογραφίες Ελλάδα 7/12 - 15/12

2008-12-20T21:29:00.008+02:00

A boy stands before a burning barricade in the northern Greek city of Thessaloniki as rioters smashed, burned and looted buildings in several Greek cities on Monday, Dec. 8, 2008. (AP Photo/Nikolas Giakoumidis)

A man's hand drips blood as he stands in front of riot policemen during a demonstration in Athens December 9, 2008. (REUTERS/John Kolesidis)

Mannequins burn during riots in the northern Greek town of Thessaloniki December 8, 2008. (REUTERS/Grigoris Siamidis (GREECE)

A youth holds a candle and a red rose in front of the Greek Parliament during a demonstration in Athens on December 13, 2008. (ARIS MESSINIS/AFP/Getty Images)

Athens' giant Christmas tree burns in front of the Greek parliament in Athens December 8, 2008. Protesters set fire to a major department store in central Athens and torched the city's giant Christmas tree outside parliament as anti-government protests worsened. (REUTERS/John Kolesidis)

A riot policeman is immersed in fire from a thrown molotov cocktail after a demonstration in central Athens on December 12, 2008. (Kostas Tsironis/AFP/Getty Images)

Students demonstrate in front of the police headquarters of Athens, on December 15 2008. Riot squads ringed Athens police headquarters as Greek protesters targeted state institutions, while the right-wing government faced new headaches with the re-emergence of a landswap scandal. (OLIVIER LABAN-MATTEI/AFP/Getty Images) #

A protester holds a molotov coctail next to a burning barricade in athens on December 8, 2008. Fury at the fatal police shooting of a schoolboy, 15-year-old Alexandros Grigoropoulos, erupted in a third day of rioting across Greece on Monday, with youths burning banks and shops, attacking hotels and clashing with the security forces. (LOUISA GOULIAMAKI/AFP/Getty Images)

Πηγή: Boston.com Όλες οι φωτογραφίες εδώ

«Η μακραίωνη παράδοση της ελληνικής ανταρσίας»

2008-12-20T21:22:00.005+02:00

Στις...Σουλιώτισσες, στο Πολυτεχνείο, αλλά και στην κυβερνητική αστάθεια αναζητεί ο ξένος τύπος τα αίτια της εξέγερσης στη χώρα μας

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008 - Εφημερίδα Το ΒΗΜΑ
Μετά το σοκ των πρώτων ημερών αρκετά ξένα ΜΜΕ επιχείρησα χθες να αναζητήσουν τα κρυφά αίτια της ελληνικής εξέγερσης: αίτια ιστορικά, κοινωνικά και οικονομικά.
Ετσι το αμερικανικό CΝΝ, αφού πρώτα σημειώνει ότι «η Ελλάδα έδωσε στον κόσμο τη λέξη και το ιδανικό της δημοκρατίας», χαρακτηρίζει «θυελλώδες» το τελευταίο 18μηνο υπενθυμίζοντας τις ευθύνες της «αργής ελληνικής γραφειοκρατίας», τις καταστροφικές πυρκαϊές του περασμένου καλοκαιριού, τις πρόωρες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007, από τις οποίες προέκυψε «μια αδύναμη κυβέρνηση με πλειοψηφία μιας μόνον έδρας», τις μαζικές αντιδράσεις και τις διαδοχικές απεργίες για τις προωθούμενες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα αλλά και τα απανωτά σκάνδαλα διαφθοράς. Το αμερικανικό δίκτυο συνδέει επίσης τις ταραχές με την οικονομική κρίση αλλά και με τη σκληρότερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και ιδιαίτερα τη βαρύτερη φορολογία των ελευθέρων επαγγελματιών και τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών.
Πιο «βαθιά» ακόμη πηγαίνει η ανάλυση του βρετανικού «Guardian», που υποστηρίζει ότι οι συγκρούσεις είναι συμπτώματα μιας «κοινωνίας βαθιά απογοητευμένης από τις αποτυχίες και την ατιμία της πολιτικής ηγεσίας της». «Η αναταραχή ξεκίνησε πολύ πριν από την αλόγιστη δολοφονία του 15χρονου» γράφει. «Η Νέα Δημοκρατία έδωσε μεγάλες υποσχέσεις μεταρρυθμίσεων για να κερδίσει την επανεκλογή της, αλλά το μόνο που είδαν οι ψηφοφόροι της ήταν το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, αύξηση της εγκληματικότητας και ένα εντελώς άδικο σύστημα απονομής δικαιοσύνης».
«Είναι μια κακοδιαχείριση που επιτρέπει σε καταδικασμένους βουλευτές, τρομοκράτες, βιαστές και δολοφόνους να αποφεύγουν την τιμωρία (...). Είναι μια κυβέρνηση που ασχολείται μόνο με τα δικά της συμφέροντα και οι πολίτες αντιδρούν παρομοίως φοροδιαφεύγοντας, “λαδώνοντας”, μολύνοντας το περιβάλλον, παραβιάζοντας τον νόμο και γενικώς κάνοντας ό,τι τους αρέσει ατιμώρητα». Και συνεχίζει: «Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ βιάζονται να αποκαλέσουν τους εξαγριωμένους διαδηλωτές “ακροαριστερούς αναρχικούς”, αλλά είναι πιο πιθανόν οι νεαροί αυτοί να είναι κακοποιοί και βαριεστημένα πλουσιόπαιδα που ακολουθούν την ίδια μαφιόζικη νοοτροπία που συναντά κανείς στους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων και δεν γνωρίζουν ούτε καν τον ορισμό της αναρχίας».
Μ ε πιο ψυχολογική προσέγγιση ο Μάλκολμ Μπράμπαντ του ΒΒC ανατρέχει στη δική του ανάλυση στην «ελληνική παράδοση της ανταρσίας», όπως την αποκαλεί: «Οταν οι Ελληνες λένε όχι, το εννοούν» γράφει, υπενθυμίζοντας ότι οι νεαροί που συμμετέχουν στις ταραχές μπορεί να ανήκουν στην απολιτική και αδιάφορη «γενιά του Ιpod» αλλά παραμένουν «κληρονόμοι μιας παράδοσης αιώνων, από τον καιρό που οι καλόγριες αυτοκτονούσαν πέφτοντας στους γκρεμούς για να μην υποκύψουν στους οθωμανούς εισβολείς». Ο Μπράμπαντ «στέκεται» ακόμη στο ιστορικό «Οχι» του Μεταξά στον Μουσολίνι και φυσικά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973, το οποίο χαρακτηρίζει «σύμβολο της σύγχρονης εξέγερσης». Εκτιμά μάλιστα ότι «η λανθάνουσα περιφρόνηση των Ελλήνων προς την Αστυνομία, που σήμερα εκρήγνυται σαν ηφαίστειο, πηγάζει από τα χρόνια της δικτατορίας, όταν οι αστυνομικοί αντιμετωπίζονταν ως μπράβοι της χούντας και προδότες του λαού τους»...

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΔΕΡΝΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ - Alpha radio Ομόνοια

2008-12-09T19:39:00.005+02:00

Ένα ανατριχιαστικό απόσμασμα του Alpha Radio το οποίο δεν αναμεταδώθηκε από ΚΑΝΕΝΑ δελτίο ειδήσεων, το περιστατικό δεν το άκουσα ΠΟΥΘΕΝΑ παρά το ότι τα δελτία ειδήσεων κάλυπταν αυτές τις ημέρες το 80% του προγράμματος των καναλιών. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτός ο ελεύθερος τρόπος έκφρασης και όσα το σύστημα απάνθρωπα καλύπτει εμείς μπορούμε να τα δείξουμε στον κόσμο. Διαδώστε το.

Ευχαριστώ το φίλο που το ξεκίνησε http://papachatzis.tumblr.com/

alpharadio.mp3 -

Οι δρόμοι της φωτιάς

2008-12-08T22:07:00.008+02:00

Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω αυτό που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.

Μαύρες κουκούλες καταστρέφουν τα πάντα, καταστρέφουν κόσμο ο οποίος κρεμόταν από μια κλωστή με την οικονομική κρίση, ένα σπρώξιμο ήθελε και του το δίνουμε απλόχερα Μαύρες κουκούλες καίνε ότι βρουν αγνοώντας τους συνανθρώπους τους που με ποτήρια με νερό και αγανάκτηση ψυχή

προσπαθούν να περισώσουν τα σπίτια τους.

Μαύρες κουκούλες σπάνε και κλέβουν κάβες και οπλοπωλεία μαζεύοντας πολεμοφόδια για να βγουν και σκοτώσουν/εκδικηθούν με περισσότερες πιθανότητες.

Μαύρες κουκούλες εκμεταλλεύονται απρόσκλητα το πανεπιστημιακό άσυλο που με αίμα κατακτήθηκε τιμής ένεκεν από τους ανθρώπους που μπήκαν μπροστά όταν η Ελληνική δημοκρατία τους χρειάστηκε.

Μαύρες κουκούλες αμαυρώνουν τον άδικο θάνατο ενός νέου. Μαύρες κουκούλες τον ξέχασαν ήδη.

Ότι σπάει σπάστε το,

ότι καίγεται κάψτε το,

ότι ματώνει ματώστε το,

βία, βία , βία , βία , βία , βία , βία , βία , βία. ..Β Ι Α.

Και να τώρα λεγόμαστε και εμείς επαναστάτες, δοξάστε μας.

The end of traditional learning.

2008-12-08T14:23:00.004+02:00

- Do you know how to drive a helicopter?

- Not yet. Tank, I need a driving program for an EHX-213123 heli.

- Uploading NOW...

This discussion from Neo and Trinity may seem out of this world.

Maybe so but if the below article is for real then... we are getting there.

Ο Άρτον Μπαλέσι σκοπεύει να πάρει τα καλύτερα στοιχεία των

κορυφαίων παικτών του πλανήτη και να δημιουργήσει έναν ποδοσφαιρικό... Frankenstein.

"Έχω συγκροτήσει μια ομάδα από παγκοσμίου φήμης εμπειρογνώμονες και είναι μαζί μου τους τελευταίους 18 μήνες. Πιστεύω θα τα καταφέρουμε, έχουμε την εμμονή, αν και δεν έχω το φυσικό ταλέντο", αναφέρει ο Μπαλέσι. "Πιστεύω πως έχουμε τα κατάλληλα συστατικά, απλά πρέπει να κάνω εκτέλεση"

Θα ακολουθήσει και την μέθοδο Feldenkrais, η οποία χρησιμοποιείται για την ενίσχυση του οργανισμού με ειδικά σχεδιασμένο τρόπο που σου αναδιοργανώσουν τον εγκέφαλο, ώστε να σε κάνουν πιο αποτελεσματικό.
Επίσης, θα ακολουθήσει μια διαδικασία εκμάθησης (NLP modelling), κατά την οποία θα αφομοιώνει τα πάντα σαν είναι παιδί, έτσι θα τα μαθαίνει καλύτερα (κυρίως κινήσεις).

(www.sport24.gr: http://www.sport24.gr/html/ent/432/ent.263432.asp)

All we gain in knowledge - Everything we lose in humanity

2008-11-24T01:32:00.022+02:00

Internet play's a great part in our lives. Today that rule stands for the ages 12-40, a couple of generations later will be the 8-80. So it probably is a good time we start wondering what is we gain and what is we lose from being a netizen. How does it reacts confronting our mind and how our nature and soul.

There are cases taking place around me for the past years that make me wonder about how

good or bad internet is for us, but it took the below really distressful article to actually sit down and try to gather my thoughts about it.

I won't expand much into the good things internet has brought to our lives because I do not disagree, for instance, on how much internet has helped in developing an extremely valuable database of information which continuously expands in everything humans participated in. Finding information about everything is such a miracle that I joyfully smile every time I come to think of it. Using the internet gives one all the tools he/she needs to become gain expertise in

whatever he/she desired. You only need an internet connection and knowledge thirst. What I need to expand into though are the non-tangible things that that internet also brought along.

I mean, that young man, and others like him, who committed suicide on a

live internet channel. Why did he do that?I mean he could have done it by

himself with no crowd in a thousand ways, or with crowd in a public place. Why that way? From testimonies, he developed the idea in a social network (probably we generated it before that though). But lets leave that aside for the moment.

What about internet social networking. First it was IRC now its Facebook, friendfeed, mySpace etc. internet burst with applications attracting people worldwide. All count on fundamental people needs. But the truth is that people are usually not the same kind of people online as they are offline. Ruthless and mean people in real life prefer kind and romantic avatar's or poetic figures. Boys that are bullied in real life or nice, warm people, prefer great signing fighters and pretend to be nasty and villain in forums and chat rooms. There is a new character born in our net-life, something that we probably didn't choose to be in our real life or couldn't be. And why couldn't we? Because in real life we are tangible, we are known to others, there are laws, we can be hurt, we have things to become and we do here will follow us to life.

But in the net...We can do anything. Be anyone. We can be someone today and another one tomorrow. We can: act as bad or as good as we want, just becaule we feel like it. Hurt or help whoever we want just for making

things interesting. Offer real love or look for easy sex or whatever comes up, in hundreds of people simultaneously by glancing in photos. You can do

whatever you imagine, and then take it all back. We can be gods.

The internet adds a layer of anonymity that makes people behave irrationally and in most public forums seems to bring out the worst in us because of it. Youtube comments is an example of just how bad we treat each other when you don't have a real identity attached and therefore no real consequences (in most cases).

You feel free on the net. Its the need

to belong that makes us socialize in internet rooms in a self-part we create. Its the need to feel attractive that makes people obsessed with social networks. Its the personal and human needs we cover deep inside us that make us look in the internet's remarkable horizons for whatever we miss in the real life's limited sky.

And when we do all that? Then we want more. Internet becomes an obsession. The return in real life can become a painful experience.

It can then become really hard to tell what are the things that actually matter to you most and even more accepting the fact that you need to struggle in all of your life to achieve them and you may not even make it. Things can become so dissappointing and blur, that log-out becomes an option. But, watch it when your second-life becomes your first... you can never log-in again.

Teen Kills Self on Justin.tv (Article published on www.wired.com)

2008-11-24T00:32:00.006+02:00

By David KravetsNovember 20, 2008 | 8:29:37 PM

Justin.tv viewers comment as Florida authorities recover the body of

a teen who committed suicide live on the internet.

Police in Pembroke Pines, Florida, are investigating the apparent suicide of a 19-year-old whose death was seen on a live Justin.tv feed, a Broward County dispatcher said.

According to published reports, the teen's death, broadcast Tuesday evening,

was from an overdose. Video watchers called the authorities, who broke into his residence.

About 185 people were viewing the feed on the San Francisco-based live-streaming service. But the teen apparently announced his pending suicide on a bodybuilding chat forum, left a suicide note, and viewers were said to have egged him on.

Justin.tv CEO Michael Seibel said in an e-mail: "We regret that this has occurred and respect the privacy of the broadcaster and his family during this time. We have policies in place to discourage the distribution of distressing content, and our community monitors the site accordingly. This content was flagged by our community, reviewed, and removed according to our terms of service."

Public suicides are common. People jump off buildings and bridges.

Suicides now have veered to another public arena: the internet. A British man suffered the same fate two years ago after being goaded to hang himself while in a webcam chatroom. And the net is also a known area to organize suicide pacts.

Yet internet suicides are different from the old-fashioned public ones. It's hard to decipher what's real on the internet. It's unknown what viewers were thinking when they saw a police officer prodding this Florida teen to see if he was alive. Online viewers' chat comments at that moment ranged from OMG to LOL.

The comments on this blog, however, tell another story. Most who commented fell in the line with our first commentator, who wrote: "hahaha hahahahha hahahahahah ahhaha." Somebody else wrote: "Instant Darwinism..." and the follow up comment was: "fucking a nicely put." Others called the teen a "coward," "faggot" and a "dick."

Still, this rare anomaly of a comment on our Threat Level blog seemed to sum up an online teen-ager's suicide:

if this was your child or your brother I'd doubt you'd find this funny at all. Killing yourself leaves a path of destruction behind for you loved ones to cleanup. The internet adds a layer of anonymity that makes people behave irrationally and in most public forums seems to bring out the worst in us because of it. Youtube comments is an example of just how bad we treat each other when you don't have a real identity attached and therefore no real consequences (in most cases)

Moving on.

Justin.tv is an open network of thousands of live streaming channels. The network, named after Justin Kan, its first star, has been the target of pranksters and hackers.

Soon after Justin.tv launched, viewers played a prank on Kan, calling the cops from his cellphone to report a stabbing. With guns drawn, the authorities broke into Kan's apartment to the delight of viewers.

Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Συβαρίτισσα

2008-11-22T23:30:00.011+02:00

Ακούσματα του κόσμου ζηλευτά, σαν ψυχές περιπλανιούνται. Θαρρείς παιδιά, που το δρόμο τους χάσανε. Και σαν από τύχη κάμια φορά στα αυτιά μου έρχονται και χώνονται, στα γρήγορα στριμώχνονται και κουλουριάζοντας τα πόδια τους ζεστά, παρηγοριά να βρούνε, ξεκινούν την ιστορία τους να πούνε...

Νύχτες σαν αυτές νιώθω πολύ τυχερός που ήμουν εκεί για να με βρούνε.

Ένα τραγούδι πανέμορφο και πολύ συγκινητικό, και αν χρειάζεστε και άλλο λόγο για να το εκτιμήσετε ορίστε:

Το τραγούδι γράφτηκε για τη Λίλη Ζωγράφου. Σπουδαία συγγραφέας. Μάλιστα ένα από τα βιβλία της έχει τον τίτλο ''Συβαρίτισσα''

Ο Μίλτος την είχε ερωτευτεί την εποχή που ήταν φοιτητής στην Κρήτη.
Αυτή γύρω στα 65 και αυτός 19. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων περί μυθολογίας κ.α.
Μια μέρα πήγε στο σπίτι της έχοντας σκοπό να της εξομολογηθεί τον ερωτά του, αλλά είδε πόρτες και παράθυρα κλειστά. Η Λίλη δεν ήταν πια εκεί. Είχε πετάξει πια ψηλά πολύ ψηλά. Είχε φύγει την προηγούμενη μέρα.

Γι 'αυτό και ''η αγάπη άργησε μία μέρα''.

(σχόλιο του Κάιν)

Νοέμβρης 1973 - Πολυτεχνείο

2008-11-17T15:17:00.007+02:00

Μιλήστε στους γύρω σας, στα παιδιά, τα ανίψια, στα ξαδέρφια και τους φίλους σας για το τι συνέβη τον Νοέμβρη του 73 στην Ελλάδα. Μιλήστε τους για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, τους αληθινούς εθνικούς ήρωες. Όχι αυτούς των παραθύρων και των εφημερίδων αυτούς των δρόμων, αυτούς που τίμησαν το Πολυτεχνείο και την υπόλοιπη Ελλάδα. Το παράδειγμα τους ας μην ξεχαστεί ποτέ.

Αυτό τουλάχιστον το χρωστάμε σε εκείνους και την βαριά κληρονομιά που μας αφήσανε.

Ρίτα Αντωνοπούλου - Η αρχή

2008-11-15T12:43:00.003+02:00

Ήταν ένα Σαββατόβραδο πριν δυο χρόνια, παραδοσιακά ετοιμαζόμουν να βγω και είχα στήσει και κόσμο οπότε σε χρόνο dt μαζεύω τα μπογαλάκια μου και πηγαίνω προς την πόρτα. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή και έπαιζε την εκπομπή του Παπαδόπουλου. Λέω καληνύχτα και βιαστικά πιάνω το χερούλι της πόρτας.

10 λεπτά αργότερα το χερούλι είναι ακόμη κολλημένο στο χέρι μου λες και η θερμοκρασία έπεσε στους -50 και πάγωσαν μαζί. Εκείνη τη στιγμή που έπιασα το πόμολο μια νέα κοπέλα που πρώτη φορά έβλεπα ξεκινούσε να τραγουδάει 2 τραγούδια του Καββαδία.

Στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα ήταν η όμορφη εμφάνιση της που με έκαναν να κοιτάξω την τηλεόραση, στα επόμενα 9:50 με μαγνήτισε αυτή η υπέροχη φωνή, η δύναμη που τόσο άνετα έβγαινε στη φωνή της και κυρίως το πάθος που ξεχείλιζε ασίγαστο στον τρόπο που τραγουδούσε. Έφυγα μαγνητισμένος πλέον πάνω της και χαρούμενος που είδα ένα αστέρι εν τη γενέσει του.

Die Welle - Το κύμα

2008-11-11T02:29:00.006+02:00

Όταν μια ταινία σε διδάσκει για την διαχείριση της μάζας αλλά και τις παράξενες τάσεις της ανθρώπινης φύσης σε 101' λεπτά μπορείς να νιώθεις τυχερός (και επηρεασμένος αρκετά για να το ανεβάσεις στο Blog σου ξημερώματα).

Το Κύμα του Dennis Gansel αφορά την ιστορία που ξεκίνησε από την αμφισβήτηση νεαρών μαθητών για το ενδεχόμενο επανεμφάνισης ενός νέου κύματος Ναζισμού στη Γερμανία. Ο καθηγητής τους ξεκινάει ένα πείραμα λοιπόν υιοθετώντας καίρια στοιχεία της ναζιστικής κοινωνίας προκειμένου να εξαλείψει τα δημοκρατικά στοιχεία που διέπουν την έως τώρα ζωή τους στο σχολείο και την αντικατάσταση τους με απολυταρχικά στοιχεία όμοια του Ναζισμού μια τη δημιουργία ενός κινήματος που ονομάζεται Το Κύμα .

Πριν πεις κύμινο ότι ξεκίνησε σαν εργαστηριακό πείραμα μεταφέρεται στις ζωές όλων των μελών του πειράματος και βρίσκουν πολυπρόσωπους υποστηρικτές που καταλήγει στη δημιουργία μιας κλειστής κοινωνίας με δικούς της νόμους, τάξη και ρόλους.

Το κύμα πραγματικά ασυγκράτητο σε παρασύρει σε ένα συνονθύλευμα ερωτημάτων σχετικά με τις ανθρώπινες ανάγκες και τάσεις που φωλιάζουν μέσα μας, τη δύναμη των μαζών και την επικινδυνότητα των ανθρώπων που μπορούν να τις χειραγωγήσουν.

Πόσο μάλλον όταν βασίζεται σε αληθινή ιστορία, σε μεγένθυση βέβαια για τις ανάγκες της πειστικότητας. Απίστευτο.

Υ.Γ. Βέβαια πάντα όλες οι υπέροχες ταινίες ξεκινάνε από ένα καλύτερο βιβλίο!

Υ.Γ. Ακόμη μερικές πληροφορίες εδώ

Τα καλύτερα ρητά

2008-10-31T13:45:00.004+02:00

Tο καλύτερο

Quidquid latine dictum sit, altum videtur

Ανώνυμος

Μετάφραση: Ότι γράφεται στα λατινικά φαίνεται βαθυστόχαστο

Κλασικά Αποφθέγματα

Αν αγαπάς κάποιον άσ' τον να φύγει!Αν γυρίσει είναι δικός σου!Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!

Ανώνυμος

Όλα επιτρέπονται στον πόλεμο και στον έρωτα.

Blaise de Monluc,1501-1577,Γάλλος στρατηγός

Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.

Βίκτωρ Ουγκώ,1802-1885,Γάλλος Συγγραφέας

Οι αλήθειες αρχίζουν σαν αιρέσεις και τελειώνουν σαν προκαταλήψεις.

Aldοus Huxley,1894-1963, Άγγλος Συγγραφέας

Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.

Γκάντι, 1869-1948, Ινδός ηγέτης

Καλοί τρόποι είναι η συμφιλίωση της μεγάλης ιδέας που έχουμε για τον εαυτό μας με τη μικρή ιδέα που έχουμε για τους άλλους.

Mark Twain,1835-1910,Αμερικανός συγγραφέας

Μ' αρέσουν οι άντρες που έχουν μέλλον και οι γυναίκες που έχουν παρελθόν.

Oscar Wilde,1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας

Κανείς δεν αξίζει να επαινεθεί για την καλοσύνη του αν δεν έχει τη δύναμη να είναι κακός. Κάθε άλλη καλοσύνη είναι συνήθως οκνηρία και αδύναμη θέληση.

Λα Ροσφουκώ,1613-1680,Γάλλος συγγραφέας

Αχ, πού 'σαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!

Κώστας Βάρναλης,1883-1974,Ποιητής

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου.

Franz Kafka,1883-1924,Τσέχος συγγραφέας Από τη "Δίκη"

Τα όρια ενός ανθρώπου καθορίζονται από τα όρια της γλώσσας του.

Ludwig Wittgenstein,1889-1951, Αυστριακός φιλόσοφος

Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα.

Λάο Τσε,6ος αιώνας π.χ., Κινέζος φιλόσοφος

Οι γυναίκες μπορεί να συγχωρέσουν κάποιον που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε.

Ταλεϋράνδος,1754-1838, Γάλλος διπλωμάτης

Αν δεν υπάρχει δρόμος, εμείς θ' ανοίξουμε το δρόμο.

Αννίβας,247 - 183 π.Χ., Καρχηδόνιος στρατηλάτης

Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερ- ασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες.

Βολταίρος,1694-1778, Γάλλος Φιλόσοφος

Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη.

Βόλφγκανγκ Γκαίτε,1749-1832, Γερμανός σοφός

Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: Η μία είναι η αποτυχία στην εκπλήρωση των επιθυμιών μας. Η άλλη είναι η εκπλήρωση όλων των επιθυμιών μας.

Τζωρτζ Μπ. Σω,1856-1950,Βρετανός συγγραφέας

Η γυναίκα είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα του Θεού, κυρίως όταν έχει το διάβολο στο κορμί της.

Alphonse Allais,1854-1905,Γάλλος χιουμορίστας

Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου, η ζωή το λέει πεταλούδα.

Λάο Τσε,6ος αιώνας π.χ.,Κινέζος φιλόσοφος

Ο κομμουνισμός είναι ο εκφυλισμός ενός ονείρου δικαιοσύνης.

Adlai Stevenson,1900-1965,Αμερικανός πολιτικός

Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

George Santayana,1863-1952, Ισπανός φιλόσοφος

Πολλά παιδιά, πολλές σκοτούρες. Κανένα παιδί, καμιά χαρά.

Κικέρων,106-43 π.Χ.,Ρωμαίος πολιτικός

Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους στρατιωτικούς.

Ζώρζ Κλεμανσώ,1841-1929,Γάλλος Πρωθυπουργός

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία. Η εξόντωση εκατομμυρίων είναιστατιστική.

Ιωσήφ Στάλιν,1879-1953,Σοβιετικός ηγέτης

Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του.

Λέων Τολστόι,1828-1910, Ρώσος συγγραφέας

Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι,1821-1881,Ρώσος συγγραφέας

Η προδοσία φαίνεται ότι ποτέ δεν θριαμβεύει. Ο λόγος είναι ότι όταν θριαμβεύει, κανείς δεν την αποκαλεί προδοσία.

Sir John Harrington,1561-1612,Άγγλος συγγραφέας

Αν διεξαχθεί τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τέταρτος θα γίνει με ρόπαλα και πέτρες.

Αλβέρτος Αϊνστάιν,1879-1955,Γερμανοεβραίος Φυσικός

Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

Γιουβενάλης,1ος-2ος αιών μΧ,Ρωμαίος σατιρικός

Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

Ρήγας Φεραίος,1757-1798,Εθνομάρτυς

Όταν σκοτώνεις έναν άνθρωπο είσαι δολοφόνος, όταν σκοτώνεις εκατομμύρια είσαι κατακτητής, όταν τους σκοτώνεις όλους είσαι θεός.

Jean Rostand,1894-1977,Γάλλος επιστήμονας & φιλόσοφος

Θεέ μου προφύλαξέ με από τους φίλους μου, τους εχθρούς μου τους αναλαμβάνω εγώ.

Αντίγονος ΙΙ,-226 π.Χ.,Μακεδόνας βασιλιάς

Μαχόμενος καναπές

2008-10-22T00:26:00.011+03:00

Το κομμάτι αυτό ξεκίνησε σαν απάντηση σε ένα πολύ όμορφο post περί αγώνων για ένα καλύτερο μέλλον της αγαπητής Aza αλλά καθώς άρχισε να ξεφεύγει από τον αρχικό του σκοπό για ένα μικρό σχόλιο κατέληξε εδώ...

Είμαι από αυτούς που χαίρομαι να βλέπω και επευφημώ τους αγωνιζόμενους πολίτες (σε στιγμές που οι κοινωνικές συνθήκες το προστάζουν και όχι απεργίες ακριβοπληρωμένων διπλοθεσιτών) που κατεβαίνουν στους δρόμους αλλά παραμένω εκεί στο πλάι και όχι δίπλα τους παρά τις προσπάθειες των γονιών μου να μου το μεταδώσουν.

Όταν είμαστε μικροί λέμε αυτά είναι για τους μεγάλους,

όταν σπουδάζουμε στη σχολή λέμε δε μας αφορούν αυτά εκτός αν έχει χαβαλέ η κατάσταση,

σαν μεγαλώσουμε λιγάκι ακόμη λέμε αυτά μόνο τα παιδιά μας θα επηρεάσουν κάτσε να κάνουμε πρώτα και βλέπουμε,
στη δουλειά πλέον λέμε Απεργία? Θα με απολύσουν!
σαν γίνουμε τελικά γονείς λέμε κι αν γίνει κάτι στην πορεία πάθω κάτι, με κλείσουν μέσα βρε αδερφέ τι θα γίνουν τα παιδιά μου θα πεινάσουν? Δεν είμαι για μας αυτά, ας παλέψουν τώρα οι νέοι

Δεν υπάρχει ηλικία για αυτά, υπάρχει νοοτροπία και ελπίζω να γαλουχηθούμε με τη σωστή νοοτροπία λίγο καλύτερα γενιά με τη γενιά. Να μάθουμε να διεκδικούμε ξανά γιατί τις

τελευταίες δεκαετίες το ξεχάσαμε και η δικιά μου η γενιά πάσχει από ιδρυματισμό.

Τρεις Αγγέλοι

2008-10-14T01:35:00.004+03:00

Ένα τραγούδι που άκουσα σήμερα πρώτη φορά στο Μελωδία και με έκανε να το ψάχνω μανιωδώς. Απίστευτο κομμάτι. Λίνα Νικολακοπούλου (Τι να πεις για αυτή την κυρία) και Σταμάτης Κραουνάκης (1988). Πρώτη φορά την ακούω να τραγουδάει κιόλας, δεν περίμενα να έχει τόσο καλή φωνή, αναρωτιέμαι γιατί να αφήνει αυτούς τους καταπληκτικούς στίχους σε άλλους. Anyway, δυστυχώς παρ όλες τις προσπάθειες το μόνο βίντεο που βρήκα έχει το μισό τραγούδι, και είναι πραγματικά μισή ομορφιά αλλά μαγευτικό ακόμη κι έτσι..

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Τρεις αγγέλοι ζωγραφίσαν
Με κραγιόνια βυσσινιά
Παράπονο
Τα φτεράκια τους πουλήσαν
Και καθίσαν στη γωνιά

Είπε ο πρώτος θέλω απόψε
Την παλιά μου την αγάπη
Είπε ο δεύτερος κοιμήσου
στο δικό μου το κρεβάτι

Και γείραν κι έπεσαν στο χώμα
Όλη νύχτα δίχως σώμα

Κι ο τρίτος που κουράστηκε
Στα κύματα
Με δυο χαρές ανήμπορες
Και κρίματα
Αυτός δεν είπε τίποτα
Αυτός δεν ήθελ' άνθρωπο να δει
Γιατί γυρνούσαν στην καρδιά του
Αυτοί που φύγαν μακριά του

(Πηγή www.stixoi.info)