Apr 8, 2010

Καινούργια ζάλη -Τρύπες (Γιάννης Αγγελάκας)

Η μελοποιημένη ποίηση στο μεγαλείο της από έναν καταπληκτικό ποιητή που τον κέρδισε το τραγούδι.

Μουσική -Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Τρύπες


Μαρία Δημητριάδη


Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μιαν άλλη θηλεία
ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
ποια αστέρια τραγουδάνε την καινούργια σου ζάλη
ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Mar 5, 2010

Το Ζεϊμπέκικο "Ο μοναχικός θρήνος"


Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.
Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης)
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός.
Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.
Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.
(Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.) Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.
Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει. Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.
Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.
Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο. Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
———

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα.

ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ 14-9-2002
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ”



(Από το site http://rebetiko.sealabs.net/forum/viewtopic.php?p=20399)

Dec 13, 2009

Η μουσική του χρόνου

Υπάρχουν κάποια τραγούδια τα οποία αποδεικνύουν τη δυνατότητα εφαρμογής της χρονο-μηχανής. Καθαρά βγαλμένα από μια εποχή την οποία άνθρωποι στην ηλικία μου ποτέ δε γνωρίσαν. Παρόλα αυτά, τα γονίδια μας θυμούνται, καταλαβαίνουν και συγκινούνται απρόσμενα. Κι έτσι έρχεται σαν κάτι το φυσικό.. ο Νόστος.. υπέρμετρος για τα χρόνια και τις αγνές όσο και δύσκολες ζωές που όμως ποτέ δε βιώσα. Αφιερωμένα σε όσους έχουν την ικανότητα όχι να τα ακούσουν αλλά να τα νιώσουν.


Χρόνια σαν τριαντάφυλλα - Μάνος Ελευθερίου (Εκτέλεση: Κραουνάκης - Δάφνη Λέμπερου)



Οι Μέλισσες - Ελένη Φωτάκη, Μουσική: Γ. Καζαντζής (Εκτέλεση: Φωτεινή Βελεσιώτου)

Nov 17, 2009

και να που ερωτέυτηκα κάποια χρονολογία

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 - ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΔΕ ΣΒΗΝΟΥΝ





Oct 22, 2009

Kseniya Simonova - Χωρίς λόγια

Όποια εκφραστική μορφή μπορεί να κατακλύσει κομμάτι της ψυχής του καλλιτέχνη μπορεί και να συγκινήσει εκατομμύρια άλλες. Η απόδειξη πως οι μορφές της τέχνης δεν έχουν όρια..




(Διαβάστε παρακάτω πριν δείτε το βίντεο ..θα το εκτιμήσετε πιο σωστά)

Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση.
Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις
ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η Ουκρανία προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση ως χώρα.
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό,απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν
μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν.
Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις
ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.
Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από
έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θάνατο και θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια,
έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου
Στρατιώτη της Ουκρανίας.
Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και
επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι.
"Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε
εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει", είπε.



Apr 15, 2009

Ο λύκος, η κοκκινοσκουφίτσα και η βασικές αρχές της ξενοφοβίας (Μάθημα από την Ν. Ρουμπάκη)

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου
(Παρουσιάστηκε από τη Ν. Ρουμπάνη στα σεμινάρια του Προγράμματος, από 7
έως 15/12/02) Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ξεκινούν από την ιδέα ότι
δίκιο υπάρχει μόνο στη μία πλευρά
. Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στην
αναγνώριση της σύνθεσης των απόψεων, σας χαρίζουμε σήμερα το παραμύθι
της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου.
Καλή διασκέδαση....


 

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου



Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό.

Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι
σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα
πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα
μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί
φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με
μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν,
πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια
γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε
ύποπτη μ' αυτά τα ρούχα.. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν
να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι τής γιαγιάς
της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά
μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα
συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το
κρεββάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην
κρεββατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεββάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το
κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα
μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι
προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου
επέτρεπαν να την ακούω καλλίτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και
ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα
γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι'
αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο
κακοήθης. Παρ' όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο,
και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω
καλλίτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε.
Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε
μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την
ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεββάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα
μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλλίτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα
κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελλοκόριτσο άρχισε να
τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να
την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να
χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και
ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα
και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο
πίσω μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως, αυτή η
γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης.
Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν
να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα
ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω
την ιστορία μου.

Με
εκτίμηση,
Ο λύκος

 

Mar 15, 2009

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η Κυρία Μαρίνα ένας κόσμος με λίγα άστρα

Η ιστορία της Κωνσταντίνας Κούνεβα,είναι η σημαντικότερη σε κοινωνικό μήνυμα ιστορία που μπορώ να θυμηθώ εδώ και καιρό στη χώρα μας. Αγγίζει ένα πλήθος θεμάτων με τρομακτική απλότητα και μας φέρνει προ των έργων μας.

Τι θέματα ? Για να δούμε..

Της εκμετάλευσης του εργαζόμενου, της αισχρής κερδοσκοπίας, της ξεδιαντροπιάς των εταιρειών, της φτήνιας των ηθών της κοινωνίας μας.

Οι νόμοι του κράτους μας οι οποίοι ισχύουν μόνο για τους δυνατούς, η επίθεση της λέει δεν εξερευνήθηκε από την αστυνομία καθώς έκλεισαν αρχικά την υπόθεση καταλήγοντας μετά τον freddoccino στο συμπερασμα της ενδοοικογενειακής διαμάχης, πιθανότατα και ερωτικής αντιζηλίας.

Του ρατσισμού, "ήρθε τώρα η Βουλγάρα να απαιτήσει άκουσον άκουσον δικαίωμα στα βαρέα και ανθυγειηνά" εδώ τους Έλληνες ρουφάμε και δε μιλάνε.

Του τεράστιου θέματος των μεταναστών που προσπαθούν να ζήσουν σε αυτή την ανάξια χώρα, η οποία με διδακτορικό στη διασπορά δεν καταδέχεται τους ξένους.

Στο τέλος της ιστορίας μας καταλήγουμε πάντα σε ένα μέρος.
Σε μια αναθεματισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ανθρώπινη.

Ανθρώπινη

Ανθρώπινη.

...και στους ελάχιστους ανθρώπους που μπορούν ακόμη να ισχυρίζονται ότι την διατήρησαν ακέραια και δεν την παρέδωσαν στα ξένα χέρια υπό την ομηρία μιας ελπίδας.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από την εκπομπή του Παύλου Τσίμα "Έρευνα" για την Κωνσταντίνα Κούνεβα που προβλήθηκε στις 14/02/2009.



Στη συνέντευξη της Κυρίας Μαρίνας αποτυπώνει απόλυτα τη χώρα στην οποία ζούμε, όπου λίγο λίγο υπογράφεις και παραδίδεις κι ένα ακόμη κομμάτι από τον εαυτό σου.

Λίγο λίγο γίνεσαι μικρότερος στα μάτια σου.

Αύριο θα περπατάς με το κεφάλι πιο σκυμμένο από χθες, τα μάτια σου θα δακρύζουν πιο συχνά, που έβαλες την ανάγκη τη δική σου και των δικών σου πάνω από την αξία σου και από τα όνειρα σου.

Όλοι το κάνουμε, ή μάλλον οι περισσότεροι,

Απλά κάποιοι το πνίγουν σε ένα τσιγάρο ή πετάγονται το βράδου στον ύπνο τους και λυγίζουν στην ιδέα ότι το αθώο βλέμμα των παιδιών μπορεί να κακοποιηθεί και αυτό μια μέρα.

Και κάποιοι το υπερηφανεύονται και αφ' υψηλού αγναντεύουν τα άλλα ανθρωπάκια.

Αυτή η φράση της κυρίας Μαρίνας στο τέλος...αυτό το βλέμμα...αυτό το βλέμμα...έτσι κοιτάζουν στη σημερινή Ελλάδα οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια, έτσι κοιτάζουν οι όμηροι των απραγματοποίητων ονείρων.

Τελικά είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να καθαρίζεις τον κόσμο.